هرچند این موضوع تا حد زیادی شناخته شدهست، ولی باز هم لازمه اینجا تاکید کنم که سازندههای این اثر تقریباً هیچ ارتباطی با دیسکو الیسیوم اصلی ندارن. در حال حاضر، کنترل استودیوی زد ای/ام دست یه کلاهبردار استونیایی (یه کلاهبردار واقعی که محکوم هم شده) به اسم تونیس هاول و تهیهکننده اجرایی سابق دیسکو الیسیوم، کائور کندر هستش. کائور کندر شخصیت پیچیدهای داره؛ اوایل برای تامین بودجه توسعه، حتی یه فراری فروخت تا به کورویتز کمک کنه و مسئول عملیات تجاری زد ای/ام بود، اما بعدها از روی طمع شخصی، سهام غیرتجاری کورویتز رو کاهش داد و باعث شد تونیس هاولِ محکوم، به عنوان سرمایهگذار وارد بشه. پاکسازی تیم تولید دیسکو الیسیوم توسط تونیس هاول و کائور کندر، کاملاً برنامهریزی شده و سیستماتیک بود؛ چیزی شبیه به نسلکشی. در موج اول، تیم خلاق اصلی به رهبری تهیهکننده رابرت کورویتز، آرتیست اصلی الکساندر روستوف و نویسنده اصلی، هلن، بیرون انداخته شدن. در موج دوم، بقیه سازندههای دیسکو الیسیوم مثل آرگو تولیک، نویسندهای که شخصیتهایی مثل کونو و اوروارت رو خلق کرده بود، اخراج شدن. در موج سوم هم سازندههای نسخه دایرکتورز کات دیسکو الیسیوم حذف شدن. به عبارت دیگه، کارمندهای فعلی زد ای/ام نه تنها روی دیسکو الیسیوم کار نکردن، بلکه حتی توی نسخه دایرکتورز کات هم نبودن. ممکنه چند نفر تصمیم گرفته باشن بمونن، ولی نسخهای که هسته اصلی سازندههاش رو از دست داده و فقط در ظاهر ادای نسخه اصلی رو درمیاره، برای من هیچ جذابیتی نداره.
Zero Parades: For Dead Spies
هر کسی که تصمیم گرفت آدمهای پشت دیسکو الیسیوم رو اخراج کنه، واقعاً پستفطرته و خودش هم باید اخراج بشه، ولی این بازی واقعاً خیلی خوبه. نویسندگیش عالیه و خیلی هم صیقلخورده و تمیزه.
برخی از نقدها
میتونستم یه نقد طولانی و مفصل بنویسم و دلیل به دلیل بگم چرا از این بازی خوشم نیومد، چون واقعاً دلایلش زیاده، ولی فکر کنم تنها چیزی که لازم باشه بدونید اینه که چرا نمیخوام این کار رو بکنم: چون اصلاً برام مهم نیست. من دیسکو الیسیوم رو سه بار کامل تموم کردم و این بازی رو هم تا تهش رفتم. اما برخلاف دیسکو، این یکی توخالیه. هر ساعتی که میگذشت، چشمام بیشتر خمار میشد و کلمات پوچ از جلوی چشمم رد میشدن؛ تا وقتی که رسیدم به پایان بازی، دیگه فقط داشتم دیالوگهایی رو که هیچ اهمیتی برام نداشتن با عجله رد میکردم. این بازی هیچ فضای تفکری برای بازیکن باقی نمیذاره، حرفی برای گفتن نداره، انتخابهات هیچ تاثیری ندارن و حتی نمیتونه به منطق داخلی خودش پایبند باشه. تیکههای کوچیک و اشارههایی به چیزهایی بود که میتونست داستان رو خیلی جذابتر کنه، اما اینها فقط در حاشیه بودن؛ یعنی یه لحظه مطرح میشدن و بلافاصله رها میشدن و دیگه هیچوقت بهشون اشاره نمیشد. طنز تلخ این بازی، با اون همه حرفاش درباره کپیهای در حال پوسیدن، اینه که خودش دقیقاً همینه و انگار خودش هم نمیفهمه؛ یه پژواک بیمعنی از یه بازی خیلی بهتر.
واقعاً بازی فوقالعادهایه که حیف شد چون نتونست روی حاشیههایی که ناشر راه انداخت غلبه کنه. نمیدونم چه انتظاری داشتن وقتی جامعه طرفدارای اصلیشون رو از خودشون راندند، ولی خب تلاششون رو کردن. با این حال، اصلاً توصیه نمیکنم بازی رو به صورت قانونی بخرید؛ چون ناشر یعنی زاوم اول سازندههای اصلی دیئی رو اخراج کرد، برای زیرو پارادز آدمهای جدید رو آورد، بعد روییدش رو داشت بگه که بازی توسط تیم اصلی دیئی ساخته شده و در نهایت هم وقتی بازی شکست خورد، توسعهدهندههای جدید زیرو پارادز رو هم اخراج کرد.
این بازی از استودیویی اومده که دیسکو الیسیوم رو بهتون داد. اون عوضیهای ناشر توی زایوم با این تبلیغات و روایتهای دروغینی که راه انداختن، دارن بدجوری حق توسعهدهندههای این تیم رو میخورن. ببینید، بیشتر توسعهدهندههای اصلی دیسکو الیسیوم رفتن و اون چند نفری که موندن مشخصاً دارن سعی میکنن هر چی از این وضعیت باقی مونده رو جمع کنن و حالا یه چیز مستقل برای خودشون بسازن؛ این بازی همون نتیجهست. واقعاً حیف و تاسفآوره که مردم فقط چون مدیرای ارشدش آشغالن (که اتفاقاً هستن)، این بازی رو نمیخرن یا حتی امتحانش نمیکنن. اما این کلافگی و عصبانیت نباید سر توسعهدهندههایی خالی بشه که فقط میخوان یه اثر از خودشون بسازن.
زیرو پارادز: فور دد اسپایز بعضی وقتها تقلا میکنه تا از زیر سایهی دیسکو الیسیوم بیاد بیرون، اما نویسندگی فوقالعاده، اتمسفر خاص و در عین حال آشنا، و کارگردانی بصری خیرهکنندهاش باعث میشه که یه کپی توخالی نباشه. هرچند بعیده یه اتفاق خاص دوباره تکرار بشه، ولی زیرو پارادزز تونسته بخشی از اون جادو رو دوباره خلق کنه، حتی اگه در مقیاس کوچیکتری باشه. بازی خوبیه، اما اگه کسی هستید که خیلی درگیر جنجالهای استودیو زد ای/ یوام شدید، پیشنهاد دادنش اونقدرها هم راحت نیست.
هر کسی که تصمیم گرفت آدمهای پشت دیسکو الیسیوم رو اخراج کنه، واقعاً پستفطرته و خودش هم باید اخراج بشه، ولی این بازی واقعاً خیلی خوبه. نویسندگیش عالیه و خیلی هم صیقلخورده و تمیزه.
دیسکو الیسیوم نیست، هرچند مقایسهشون با هم کاملاً منصفانهست. خیلی از کسایی که روی دیسکو کار کردن، روی این بازی هم بودهن و معلومه که برای بهتر کردن سیستمهای گیمپلی کلی تلاش کردن؛ اگه فقط از نظر «بازی کردن» نگاه کنیم، این بازی به خاطر بهبود سیستم تاس ریختن، سیستم استهلاک، سکانسهای اکشن پویا، کابینت افکار و اینجور چیزها، بازی بهتری نسبت به دیسکو الیسیوم شده. اما آیا نویسندگیش در حد دیسکو الیسیوم هست؟ به نظرم این سوال اساساً غلطه. دیسکو الیسیوم یه کالبدشکافی فلسفی و سیاسی از معنای انسان بودنش بود که در پوشش یه داستان پلیسی ارائه شد. اما زیرو پارادز یه روایت «جاسوسیه» که در واقع داستانیه درباره... خب، نکتهش همینه. نمیتونم بگم داستانش فقط درباره یه چیز خاصه، چون نیست. لحظاتی هست که واقعاً از نظر فلسفی جذابه (مثل موتیف «قاچاق آثار»، خلق آثار مشتقشده و تقابل بیان منحصربهفرد با فرهنگ تودهای)، یه دنیاسازی سیاسی فوقالعاده داره (کانسپت اِمتر عالیه)، چندتا سکانس توپتر در سبک وحشت کیهانی داره و کلی روایت شخصی و کوئستهای جانبی درباره کمک به آدمهایی که قبلاً بهشون پشت کردید (یا اونا به شما پشت کردن). همه اینها به صورت شل و ول توی یه روایت «جاسوسی» پیچیده شده که در خیلی از جاها، بخش «جاسوسیش» خیلی کمرنگه. دیسکو الیسیوم یه گشتوگذار پراکنده، نامنظم و بیساختار بین کلی ایده مختلف بود که به طرز معجزهآسایی، تبدیل به چیزی شد که فراتر از مجموع اجزاش بود. اینکه پایان اون بازی از یه رویارویی سبک غرب وحشی میرفت سراغ تریلر کارآگاهانه، بعد تبدیل میشد به یه تامل تلخ درباره فقدان، بعد میشد یه تز سیاسی، بعد یه جانورشناسی سورئال و ماوراءطبیعی و در نهایت یه تسویه حساب شخصی، واقعاً خیرهکننده بود. قاعدتاً نباید جواب میداد، ولی داد. زیرو پارادز هم یه سری ماجراجوییهای جالب، ساتیرهای فرهنگی، کوئستهای جانبی کمدی، وحشتهای عجیب، پیچ و تابهای داستانی غافلگیرکننده و تکههای دلخراشی از فقدان، رابطههای از هم پاشیده و عشقهای «ناپیدا»ست که به صورت پراکنده و با پیوندهای سست به هم وصل شدن. موقع بازی کردن کلی بلندبلند خندیدم؛ خیلی جاها قلبم تند زد؛ برای خیلی از شخصیتها دلم سوخت و باهاشون همدلی کردم. پس سوال نباید این باشه که «آیا نویسندگیش در حد دیسکو الیسیوم هست؟» چون دیسکو الیسیوم تک و یکه؛ سوال اینه که «آیا زیرو پارادز روایت جذاب و خوشنویسی داره؟» و به نظرم بله، داره. لحن و حالوهوای متفاوتی نسبت به دیسکو داره و شاید برای خیلی از طرفدارهای دیسکو جذاب نباشه، اما برای کسایی که احتمالاً با دیسکو ارتباط برقرار نکردن، جذابتر باشه. ولی من به عنوان کسی که صد ساعت وقت گذاشت روی دیسکو الیسیوم، عاشقشه و اون رو یکی از بهترین روایتهایی میدونه که تا حالا در هر مدیومی دیدم، میتونم بگم زیرو پارادز ارزش وقت گذاشتن داشت. در مورد حواشی تولید بازی هم، بقیه بهتر میتونن نظر بدن. فقط همین رو میگم که هم کاملاً معلومه کورویتز و همکاراش توسط زایام دور ریخته شدن و هم اینکه خیلی از کسایی که توی زایام بودن و روی دیسکو کار کردن، میتونستن برن ولی موندن و این بازی رو ساختن. اونها وضعیت رو خیلی بهتر از من میشناسن و اگه اونا زیرو پارادز رو تایید میکنن، برای من هم کافیه. اگه بدون هیچ پیشزمینه و انتظاری سراغ این بازی میرفتم، همون لحظه عاشقش میشدم. اما در شرایط فعلی، با وجود همه اون توقعات و فشارها، باز هم از بازی کردنش لذت بردم و حس کردم ارزشمنده و قصد دارم دوباره بازیش کنم. توقع نداشته باشید دیسکو الیسیوم باشه؛ توقع داشته باشید چیزی باشه که مشخصاً از دیسکو الیسیوم الهام گرفته، اما در گام و آهنگی کاملاً متفاوت نواخته شده.
اینکه «زایوم نباید اون بلایی رو سر سازندههای دیسکو الیسیوم میآورد» و «زیرو پارادز بازی خوبیه»، هر دو میتونن همزمان درست باشن.
متأسفانه بازی رو ریفاند میکنم. شاید یه زمانی دوباره بخرمش، ولی در حال حاضر بازی هنوز خامهست و نیاز به کار داره. بخش زیادی از صداپیشگیها نیست و یه سری دیالوگها اصلاً صدا ندارن که واقعاً حس غوطهوری توی بازی رو میکشه؛ بدتر از اون اینکه بعضی دیالوگها با چیزی که صداپیشه میگه فرق داره (فقط یکی دو تا کلمه هم نیست، جملات کاملاً متفاوتن) و هر وقت همزمان میخونم و گوش میدم، بدجوری گیجم میکنه. تازه، دقیقاً سومین نفری که باهاش «حرف» میزنید (که یه تیزر تلویزیونیه)، دو تا صداپیشه متفاوت داره که مدام بینشون سوییچ میشه (اینطور هم نیست که صداشون شبیه هم باشه، کلاً زمین تا آسمون فرق دارن). واقعاً برام عجیبه که چنین اشتباهی رو درست اول بازی گذاشتن. در ضمن، دفعه دوم که بازی رو اجرا کردم، تیکهای شدیدی داشت. شاید مشکل از سیستم من باشه، ولی راستش اصلاً حس و حال این رو ندارم که بشینم بررسی کنم و بفهمم دلیلش چیه.
نقدی با این امتیاز پیدا نشد.
داستان بازی
Une espionne pas comme les autres Brillante, surmenée, maudite, peut-être ? Vous incarnez l'agent Hershel Wilk, alias CASCADE. Il y a cinq ans, vous avez conduit votre équipe à l'abattoir et depuis, vous êtes hantée par vos échecs. Vous venez d'être réactivée pour une mission mystérieuse qui pourrait être l'occasion de faire à nouveau vos preuves. L'espionnage vu sous l'angle
ادامهٔ خلاصه
du cRPG Accomplissez les objectifs de votre mission en traquant des secrets cachés tant dans l'architecture de la ville que dans l'esprit humain. Collaborez ou battez-vous avec les informateurs, loyalistes et agitateurs. Réussissez des jets de compétence pour les pousser à vous livrer des informations et améliorez vos capacités à mesure que vous accumulez de l'expérience. Vos choix influent sur tout : la loyauté de vos amis, les embranchements qui s'ouvrent à vous et la fragilité de votre esprit. Rencontres dramatiques : le temps se fige, le destin décide Fiez-vous à vos compétences pour prendre l'ascendant lors de confrontations urbaines inattendues. La vue tactique suspend le temps pour vous permettre d'évaluer vos actions et même de sonder l'avenir. Découvrez de quoi vous êtes capable. Rencontrez vos cibles... ou devenez la leur. Les dés déterminent votre destin : un mauvais jet n'est pas toujours la fin, mais vous le sentirez forcément passer. Conditionnement : transformez vos pensées en armes Les agents endurent des années d'entraînement pour apprendre à faire de leur esprit une arme. Le Conditionnement vous permet de renforcer les pensées d'Hershel pour modeler son identité et débloquer de nouvelles options. C'est un peu le successeur spirituel du Tiroir à réflexions de Disco Elysium : en plus d'enquêter sur le passé, vous façonnez l'avenir. Pressions à gérer et utiliser : forcez la main jusqu'à casser un bras Les Pressions simulent la charge physique et psychologique propre au travail d'espionnage. Équilibrez Épuisement, Anxiété et Délire sous peine d'en faire mortellement les frais. Les Pressions augmentent dans les situations de stress, mais vous pouvez aussi choisir de les utiliser pour tenter de forcer la chance. Rappelez-vous quand même que des vies dépendent de votre lancer de dés. Bienvenue à la Fin de l'Histoire Vous serez prise entre trois feux au gré des luttes de pouvoir idéologique et culturel qui déchirent une nouvelle ville inoubliable. Dans ZERO PARADES, le monde lui-même est un personnage avec ses secrets, ses traumas et ses miracles à découvrir. La confiance est un jouet à double tranchant Pour parvenir à quoi que ce soit dans ce monde, il vous faudra des amis. Le problème, c'est que vous n'en avez aucun. Vous allez vous retrouver seule face à des banquiers internationaux, des techno-fascistes étrangers, des sosies psychiques, un présentateur TV parano, un homme avec une boîte à la place du cœur et des dizaines d'autres. Tous ceux que vous croiserez auront leurs motivations, convictions et secrets à découvrir : autant de moyens de pression pour servir vos propres intérêts. Improvisez au fil de l'eau Dans ce métier, il est *bien* plus facile de se planter que de réussir. C'est prévu. L'important, c'est comment vous vous relevez ensuite. En tant qu'agent, c'est le destin qui lance vos dés. S'ils ne vont pas dans votre sens (et ils n'iront pas dans votre sens), vous devrez improviser en espérant pouvoir en assumer les conséquences.





