نقدنویس

Master Melancholy

۱ نقد در چونی · ۱ توصیه، ۰ عدم توصیه · همه‌ی نقدهایش در Steam

Zero Parades: For Dead Spies توصیه می‌کند

دیسکو الیسیوم نیست، هرچند مقایسه‌شون با هم کاملاً منصفانه‌ست. خیلی از کسایی که روی دیسکو کار کردن، روی این بازی هم بوده‌ن و معلومه که برای بهتر کردن سیستم‌های گیم‌پلی کلی تلاش کردن؛ اگه فقط از نظر «بازی کردن» نگاه کنیم، این بازی به خاطر بهبود سیستم تاس ریختن، سیستم استهلاک، سکانس‌های اکشن پویا، کابینت افکار و این‌جور چیزها، بازی بهتری نسبت به دیسکو الیسیوم شده. اما آیا نویسندگیش در حد دیسکو الیسیوم هست؟ به نظرم این سوال اساساً غلطه. دیسکو الیسیوم یه کالبدشکافی فلسفی و سیاسی از معنای انسان بودنش بود که در پوشش یه داستان پلیسی ارائه شد. اما زیرو پارادز یه روایت «جاسوسیه» که در واقع داستانیه درباره... خب، نکته‌ش همینه. نمی‌تونم بگم داستانش فقط درباره یه چیز خاصه، چون نیست. لحظاتی هست که واقعاً از نظر فلسفی جذابه (مثل موتیف «قاچاق آثار»، خلق آثار مشتق‌شده و تقابل بیان منحصر‌به‌فرد با فرهنگ توده‌ای)، یه دنیاسازی سیاسی فوق‌العاده داره (کانسپت اِمتر عالیه)، چندتا سکانس توپ‌تر در سبک وحشت کیهانی داره و کلی روایت شخصی و کوئست‌های جانبی درباره کمک به آدم‌هایی که قبلاً بهشون پشت کردید (یا اونا به شما پشت کردن). همه این‌ها به صورت شل و ول توی یه روایت «جاسوسی» پیچیده شده که در خیلی از جاها، بخش «جاسوسی‌ش» خیلی کمرنگه. دیسکو الیسیوم یه گشت‌وگذار پراکنده، نامنظم و بی‌ساختار بین کلی ایده مختلف بود که به طرز معجزه‌آسایی، تبدیل به چیزی شد که فراتر از مجموع اجزاش بود. اینکه پایان اون بازی از یه رویارویی سبک غرب وحشی می‌رفت سراغ تریلر کارآگاهانه، بعد تبدیل می‌شد به یه تامل تلخ درباره فقدان، بعد می‌شد یه تز سیاسی، بعد یه جانورشناسی سورئال و ماوراءطبیعی و در نهایت یه تسویه حساب شخصی، واقعاً خیره‌کننده بود. قاعدتاً نباید جواب می‌داد، ولی داد. زیرو پارادز هم یه سری ماجراجویی‌های جالب، ساتیرهای فرهنگی، کوئست‌های جانبی کمدی، وحشت‌های عجیب، پیچ و تاب‌های داستانی غافلگیرکننده و تکه‌های دلخراشی از فقدان، رابطه‌های از هم پاشیده و عشق‌های «ناپیدا»ست که به صورت پراکنده و با پیوندهای سست به هم وصل شدن. موقع بازی کردن کلی بلندبلند خندیدم؛ خیلی جاها قلبم تند زد؛ برای خیلی از شخصیت‌ها دلم سوخت و باهاشون همدلی کردم. پس سوال نباید این باشه که «آیا نویسندگیش در حد دیسکو الیسیوم هست؟» چون دیسکو الیسیوم تک و یکه؛ سوال اینه که «آیا زیرو پارادز روایت جذاب و خوش‌نویسی داره؟» و به نظرم بله، داره. لحن و حال‌وهوای متفاوتی نسبت به دیسکو داره و شاید برای خیلی از طرفدارهای دیسکو جذاب نباشه، اما برای کسایی که احتمالاً با دیسکو ارتباط برقرار نکردن، جذاب‌تر باشه. ولی من به عنوان کسی که صد ساعت وقت گذاشت روی دیسکو الیسیوم، عاشقشه و اون رو یکی از بهترین روایت‌هایی می‌دونه که تا حالا در هر مدیومی دیدم، می‌تونم بگم زیرو پارادز ارزش وقت گذاشتن داشت. در مورد حواشی تولید بازی هم، بقیه بهتر می‌تونن نظر بدن. فقط همین رو می‌گم که هم کاملاً معلومه کورویتز و همکاراش توسط زای‌ام دور ریخته شدن و هم این‌که خیلی از کسایی که توی زای‌ام بودن و روی دیسکو کار کردن، می‌تونستن برن ولی موندن و این بازی رو ساختن. اون‌ها وضعیت رو خیلی بهتر از من می‌شناسن و اگه اونا زیرو پارادز رو تایید می‌کنن، برای من هم کافیه. اگه بدون هیچ پیش‌زمینه و انتظاری سراغ این بازی می‌رفتم، همون لحظه عاشقش می‌شدم. اما در شرایط فعلی، با وجود همه اون توقعات و فشارها، باز هم از بازی کردنش لذت بردم و حس کردم ارزشمنده و قصد دارم دوباره بازیش کنم. توقع نداشته باشید دیسکو الیسیوم باشه؛ توقع داشته باشید چیزی باشه که مشخصاً از دیسکو الیسیوم الهام گرفته، اما در گام و آهنگی کاملاً متفاوت نواخته شده.

۳۱۸ نفر مفید دانستند Steam