بعد از حدود صد صفحه، دیگه جذب داستان شدم... پیرنگها پیچیدهتر میشن و تنش بالا میره و آدم هر لحظه منتظره تا اون نامادری خبیثِ پرورشگاه، تقاص کاراش رو پس بده. نثر کتاب زنده و روانه و خستهکننده نیست، اما در عین حال خوب نوشته شده. پیامش — اینکه زنهای خوب سرسخت هستن و برای غلبه بر بدی به همدیگه کمک میکنن — یه جورایی کلیشهایه، ولی نه تا حدی که آدم رو تهوع بگیره... این رمان ادعای «اولیس» بودن رو نداره و نمیخواد هم داشته باشه، هرچند تقریباً به همون اندازه طولانیه. ولی قطعاً یه چیزی داره. یه گزینه عالی برای خوندن تو تعطیلات و کنار ساحل.
The novel is written in transparent, unshowy prose. Not linear, the narrative maintains its focus on Claire and despite several time-shifts never confuses. The main themes are handled with insight and real depth, and the depiction of the peculiarities of east Galway society is ethnographically interesting and convincing. An ambitious, thoughtful, nicely layered book.