باشگاه مصیبت
بعد از حدود صد صفحه، دیگه جذب داستان شدم... پیرنگها پیچیدهتر میشن و تنش بالا میره و آدم هر لحظه منتظره تا اون نامادری خبیثِ پرورشگاه، تقاص کاراش رو پس بده. نثر کتاب زنده و روانه و خستهکننده نیست، اما در عین حال خوب نوشته شده. پیامش — اینکه زنهای خوب سرسخت هستن و برای غلبه بر بدی به همدیگه کمک میکنن — یه جورایی کلیشهایه، ولی نه تا حدی که آدم رو تهوع بگیره... این رمان ادعای «اولیس» بودن رو نداره و نمیخواد هم داشته باشه، هرچند تقریباً به همون اندازه طولانیه. ولی قطعاً یه چیزی داره. یه گزینه عالی برای خوندن تو تعطیلات و کنار ساحل.

بگذار به روش خودم دیوانه شوم