نقدنویس

Christian House, Financial Times (UK)

۲ نقد در چونی · صفحه‌اش در منبع

Mason here returns to his regular themes, in particular the peculiarities of literary forms ... But there is a lighter, freewheeling aspect to this book. Mason creates an amused omniscient narrative voice and delivers a likeable cast of weird country folk ... Mason wraps things up perhaps a little too neatly (one senses an eye on the television rights) and the book has a possibly deliberately kitsch cover of shaggy dogs looking down a hole, which seems a weak choice for a novel brimming with quirky imagery. But, style flaws aside, Country People is a lot of fun ... Sometimes sentimental, unashamedly whimsical, the story provides a perfect summer escape from the tech-crazed news cycle.

RT

این یکی دیگه از روایت‌های «چه می‌شد اگه» آسیمن دربارهٔ عاشق‌های کتاب‌دوست که شاید عاشق‌دارن، شاید نه، و یه نوع تبلیغ برای جذابیت‌های رستوران‌های نیویورک است ... یک باریستای به اسم پیررو با شیرینی حرف می‌زنه بهشون و خورشید هم همچنان می‌تابه. این رمان‌کمدی دلپذیر از واژه‌ها — نیمه‌بی‌گناه، نیمه‌توطئه‌آمیز — به‌طرز ملایمی خنده‌دار است ... اما سرعت داستان به‌طرز غیرواقعی می‌زنه ... در همین حین، شریک‌هایشون تو صحنه ظاهر نمی‌شن، فقط به‌عنوان ناامیدی‌های مبهمی که تو دادگاه عاشقانه توجیه می‌کنن، حضور دارند ... آسیمن همان‌جور که همیشه می‌نوازه، این بار هم نت‌های معمولش رو می‌کشه ... ایتالیا، که اینجا هم از نگاه فیزیکی و هم از نگاه زندگی‌نامه‌ای دور دیده می‌شه، به‌طرز دیوانه‌وار رمانتیک‌سازی شده ... همچنین شخصیت‌های تکراری‌اش رو هم میاره جلو: فارغ‌التحصیلان هنرهای آزاد که پولدارن اما از لحاظ عاطفی و جنسی خالی‌دست‌ان، خستگی‌اشون با خونه‌های تعطیلاتی، شغل ثابت دانشگاهی و لباس‌های دوخته‌شده تسکین می‌افته. این باعث می‌شه که دوست‌داشتنشون سخت باشه. پاول و کاترین، که هر دو در اواخر میانسالی هستن، هیچ‌یک از اون تحقیرهای معمول این دوره عمر رو ندارن ... Room on the Sea یک خیال توی خیال است — یک رابطهٔ آخرین شانس که به‌نظر غیرممکن میاد و با خیال‌پردازی‌های مدیترانه‌ای پشتیبانی می‌شه — با سطوح مختلفی از آرزوهای نادرست که اگر به‌دلیل توانایی آسیمن در خلق لحظات هوشمندانه و به‌یادماندنی نبود، ممکن بود تحمل‌ناپذیر بشه ... می‌شه این داستان کوتاه رو مثل لذت بردن از کانولی خورد: شاید مغذی نباشه، اما قطعاً آدمو به‌دنبالش می‌ندازه.

RT