James’s dialogue fountains down the page, as if a tap has been opened. Life pours from him ... Uses the tricks of fiction to pull off something extremely difficult: giving full weight to tragedy and injustice without implying that some lives are over before they’ve begun.
طرفداران درامهای مدرسهای (و در نتیجه رسواییهای ادبی) از این زندگینامه که با احترام و حس وظیفهمندی نسبت به موضوعش پیش میره، ناامید میشن... اُپنهایمر گاهی بیش از حد شیفتهوار میشه... نگرش تحسینی این زندگینامه نسبت به موضوعش مانع این نمیشه که مطالبی باشه که خود بلوم شاید ازشون دلخور میشد... هیچیک از این افشاها حس انفجاری خاصی ندارن.
اگه اولین بار هارپمن رو از طریق زندگی دیجیتالی غمانگیزش شناختید، کتاب «ما ممنوع بودیم» مثل یک کشف بزرگ بهتون میرسه. جواهر این مجموعه، طولانیترین داستانش به نام «کمد جارو» است؛ یک کمدی جنسی که ایدههای نویسنده دربارهٔ جاودانگی هنری رو به شکل سادهتری میکشه بیرون… آرش، دستقلم و خیلی خندهدار.
اگه اولین بار با ژاکلین هارپمان توی زندگی دیجیتالی غمانگیزش آشنا شدین، کتاب We Were Forbidden مثل یک کشف جدید بهتون میرسه. جواهر این مجموعه، طولانیترین داستانش به نام «کمد جارو» هست؛ یه کمدی جنسی که ایدههای نویسنده دربارهٔ ماندگاری هنری رو به شکل سادهتری میکشه… شیطنتآمیز، دستچپ و حسابی خندهدار.
رمان Twist نشون میده که ساختن یک رمان روی کارهای دیوانهوار و مرگبارِ آکروباتیک راحتتره تا اینکه سعی کنی داستانتو دور کابلهای فیبرنوری که تو عمق اقیانوسها قایماندهاند، بچینی... مککان این سختی رو بیشتر میکنه چون به زندگی دیجیتال فقط بهندرت میپردازه... فکرآلود، خفهدار و بیروح... شخصیتپردازی کنوی خیلی نازکست که نتونه توجهمون رو جلب کنه... وقتی خدمهٔ کشتی معرفی میشن، رمان سرعت میگیره. توانایی مککان در نوشتن جمعی هنوز زنگ نزده. تو این زمینه حس خوبی برای تعاملات حساس اجتماعی داره... اما در کل، بهجای شخصیتپردازی، ما با فلسفهپردازیهای تممحور سر و کار داریم که انگار از همهجا و هیچجا میاد... زانیله، یکی از معدود زنهای داستان، بهخصوص تو این حالت بهدرستی سرویس نمیشه... رمان Twist نتونست اهمیت انسانی تعمیر کابلهای اینترنت رو نشون بده—مثلاً هیچ مادری که با اضطراب منتظر ایمیل از پسرش باشه تو داستان نیست... تو بعضی جاها، مککان شبیه همینگوی میشنوه—به جزئیات و تکنیکها دقت میکنه، اما همزمان خوابآلود و خیالانگیز هم میشه... در این لحظات، وقتی مککان به دنیایی که ساخته نگاه میکنه، کتاب یه قدرت ساکت به دست میاره. اما بخشهای دیگهای از رمان این احترام به «کابل واقعی» رو ندارن، بیشتر بهجایش به استعاره میچسبن... بهنظر میاد مککان میخواد عظمت خیرهکنندهٔ موضوعش رو به صحنه بیاره، اما تکنیکی که قبلاً بهش کمک میکرد—ساختن آدمهای باورپذیر برای سنجش ایدههاش—را رها کرده... با این که بیش از حد روی این لولهها (کابلها) تمرکز میکنه و شخصیتها رو نادیده میگیره، مککان همون خطای لردهای تکنولوژی رو تکرار میکنه که واقعیت رو طوری میسازن انگار آدمی توش نیست.