اوشن ووون به عنوان شاعر و خاطرهنویس شایستگی بالاترین احترام رو داره، اما رمان جدیدش «امپراطور خوشی» با یک عدم تعادل زیباییشناختی شگفتانگیز دست و پنجه نرم میکنه. این کتاب سعی میکنه مهربونی و شفقت رو تو دنیایی که پر از خشونت، نژادپرستی، بیرحمی و بیتفاوتی شده، به شکل جامد به تصویر بکشه، اما وقتی به استعارات بزرگنماییشده چنگ میزنه، راه خودش رو گم میکنه. واقعاً ناامیدکنندهست، چون رمان مواد انسانی خام و واقعیت ساده کافی داره که میتونست به تنهایی بدرخشه، بدون اون ساختارهای پرزرق و برقی که ووون گاهی به شدت بهش چسبیده.