خیلی از شاعران معاصر — بن لرنر، لوک کنارد و کاوه اکبر همچنین — داستانهای هیجانانگیزی مینویسن. اما وقتی یکی از پرستارهترین شاعران دههٔ اخیر، مثل اوشن ویونگ، رمانی مینویسه که به شدت پرنوشتهست مثل «امپراتور خوشی»، یادآور این میشه که جابهجایی بین فرمهای ادبی چقدر سخته.