ما فقط به خاطر مایتری راماکریشن اومدیم این فیلم رو ببینیم؛ کسی که از زمان سریال «هرگز تا به حال»، یعنی بهترین سریال دبیرستانی این دهه، تبدیل به یه ستاره شده و توی اولین نقش اصلیش بعد از تموم شدن اون سریال، اصلاً ناامیدمون نکرد. این کمدی نتفلیکسی که حسن منهاج هم توی نویسندگیاش نقش داشته، داستان دو تا دوست صمیمی از بچگی رو روایت میکنه که وارد تیم رقص بالیوود-فیوژن دانشگاه یوسیالای میشن و میفهمن مسیر رسیدن به قهرمانی کشوری خیلی بیرحمتر از اون چیزیه که فکرش رو میکردند. بله، هر لحظهی فیلم کلی کلیشه داره و یاد «برش دار»، «پیتچ پرفکت» و «استپ آپ» میندازه، اما چون با یه حال و هوای خاص هندی-آمریکایی و گرمای واقعی ساخته شده، این موضوع اصلاً اهمیتی نداره. پریانکا کدیا در نقش آنجالی واقعاً میدرخشه، رابطه بین دو نقش اصلی خیلی طبیعی و پیچیده به نظر میرسه، طراحی رقصها عالیه و حتی یه پسر سفیدپوست هم برای رفع تکلیف توی تیم هست. امتیاز آیامدیبی رو که به خاطر موج نقدهای تخریبی ملیگرایان سریلانکایی پایین اومده نادیده بگیرید. این فیلم دقیقاً همون اثر سرگرمکننده و بیدردسری بود که برای یه شب جمعه بعد از یه هفته اعصابخردکن لازم داشتم.