یه مشت ایده پراکنده که هیچکدوم نگرفت. فیلم کلاً حس و حالش با فضای داستان نمیخونه. انقدر زور میزنه که خندهدار باشه که هر بار بدتر گند میزنه. تازه، کل فیلم یه حس خودشیفتگی عجیبی داره، مخصوصاً اون بخش عجیب اینستاگرامی با حضور خود کلارک دوک که انگار میخواستن سطح شهرت درجه سهش رو بالا ببرن؛ خیلی عجیب بود. نویسندههای اسکریپت نتونستن یه خط داستانی درست و حسابی بکشن. بازیگرا باید عالی میبودن، ولی چون شخصیتها اساساً رو اعصاب و غیرقابلتحمل بودن، نتونستن بدرخشن. مخصوصاً اون تروریست دهاتی که روی لئون قفل کرده بود و اون استریپری که یه بند گریه میکرد و میگفت تقصیر اونه؛ که اصلاً هم منطقی نبود. هر دوتاشون بیش از حد اغراقآمیز بازی کردن، که شاید چون بقیه بازیگرا واقعاً خوب بودن، این تضاد بیشتر به چشم اومد. کل فیلم داشت کلاس پایینها و زنها رو تخریب میکرد. دلم میخواست رهایش کنم و تا آخرش نبینم، ولی خوشحالم که دیدم، چون حالا میتونم به اون جلوههای ویژه افتضاح و داغونِ آتیشبازیها اشاره کنم. در کل یه فیلم خودارضاییِ محض و هدر دادن پول سرمایهگذارها بود. واقعاً ناامیدکننده بود، چون با توقعات زیادی رفتم سراغش.