این فیلم تقریباً اونقدر بده که میشه گفت خوبه. فقط انگار جرئت نداره تا تهش بره روی مواضعش و دقیقاً همون جایی که خشونت شروع میشه، میزنه زیر میز و جذابیتش رو از دست میده.
گرفتار
این فیلم تقریباً اونقدر بده که میشه گفت خوبه. فقط انگار جرئت نداره تا تهش بره روی مواضعش و دقیقاً همون جایی که خشونت شروع میشه، میزنه زیر میز و جذابیتش رو از دست میده.
برخی از نقدها
یه مشت ایده پراکنده که هیچکدوم نگرفت. فیلم کلاً حس و حالش با فضای داستان نمیخونه. انقدر زور میزنه که خندهدار باشه که هر بار بدتر گند میزنه. تازه، کل فیلم یه حس خودشیفتگی عجیبی داره، مخصوصاً اون بخش عجیب اینستاگرامی با حضور خود کلارک دوک که انگار میخواستن سطح شهرت درجه سهش رو بالا ببرن؛ خیلی عجیب بود. نویسندههای اسکریپت نتونستن یه خط داستانی درست و حسابی بکشن. بازیگرا باید عالی میبودن، ولی چون شخصیتها اساساً رو اعصاب و غیرقابلتحمل بودن، نتونستن بدرخشن. مخصوصاً اون تروریست دهاتی که روی لئون قفل کرده بود و اون استریپری که یه بند گریه میکرد و میگفت تقصیر اونه؛ که اصلاً هم منطقی نبود. هر دوتاشون بیش از حد اغراقآمیز بازی کردن، که شاید چون بقیه بازیگرا واقعاً خوب بودن، این تضاد بیشتر به چشم اومد. کل فیلم داشت کلاس پایینها و زنها رو تخریب میکرد. دلم میخواست رهایش کنم و تا آخرش نبینم، ولی خوشحالم که دیدم، چون حالا میتونم به اون جلوههای ویژه افتضاح و داغونِ آتیشبازیها اشاره کنم. در کل یه فیلم خودارضاییِ محض و هدر دادن پول سرمایهگذارها بود. واقعاً ناامیدکننده بود، چون با توقعات زیادی رفتم سراغش.
فیلم با تکیه روی کلیشهها و استریوتایپهای پیشپاافتاده از دهاتیهای آمریکایی ساخته شده و از نظر لحن هم خیلی ناهماهنگه؛ به عنوان یه اثر طنز اجتماعی اصلا نمیگیره و جدای از اون فضای رندوم و بیخیالش، هیچ جذابیت داستانیای نداره.
استرنگهولد هیچوقت تظاهر نمیکنه که میخواد چیزی باشه که نیست. واسه همین، اینکه پیامش یه جورایی پراکنده و ناهماهنگه لزوماً برام مهم نیست؛ چون اگه فکر کنید قراره تحلیلهای ظریف و پیچیدهای توش باشه، این بیشتر نشوندهنده طرز فکر شماست تا خودِ فیلم.
اصلاً حس نمیشه چیزی جز یه اثر کشدار و مصنوعی باشه، مخصوصاً توی اون مدل تحقیرآمیزی که ایالت کلارک دوک، یعنی آرکانزاس رو نشون میده.
فیلم عالیایه. دخترا خوشگلن و هر کسی هم دقیقاً همون چیزی رو میگیره که حقشه. ران پرمن تو نقش صاحبکار حرف اول رو میزنه، جاستین لانگ نقش یه آدم رو اعصاب رو عالی بازی کرده، دوستپسر تقریباً داشت میبرد و اون دهاتیها هم معرکهان. تازه برایان پوزن، کوردری و دیوید آرکوت هم که تهش میزنن. یه فیلم سرقت که با کلی جزئیات و جلوههای بصری جذاب ساخته شده. حتماً ببینیدش.
هر وقت کمدی و نقد اجتماعی فیلم جواب نمیداد — که اتفاقاً خیلی وقتها هم همینطور بود — کلارک دوک فقط دستور میداد همه هر چی گلوله دارن بریزن روی بقیه، انگار وسط جنگل و تو فیلم پردیتور هستن تا هر طور شده تعداد بازیگرا رو کم کنه.
این فیلم از اول تا آخرش مثل ترن هوایی بود. کلی خندهدار بود، صحنههای تیراندازیش هم عالی بود و همهش هم تو فضای کریسمس میگذشت! به همه دوستام گفتم که حتماً این فیلم رو ببینن، واقعاً خوش گذشت!
یه تجربه دیوانهوار بود. جنوب رو جوری واقعی نشون میده که دیگه تو فیلمها نمیبینیم. هم خندهداره و هم پرتعلیق. حتماً ببینیدش.
این فیلم میترکونه. هم غمانگیزه، هم خندهدار و هم کلاً سرگرمکننده است. انگار برادران کوئن فیلم دای هارد رو ساختن.
نقدی با این امتیاز پیدا نشد.
داستان این اثر
بیلی رقصندهای است که رویاهای بزرگی در سر دارد. او و همسرش تیم، که از ارتش بازگشته است، از زندگی سخت و دستوپا زدن برای گذران روزمره در شهر کوچکی در آرکانزاس به ستوه آمدهاند؛ به همین دلیل تصمیم میگیرند کلوپی را که بیلی در آن مشغول به کار است، سرقت کنند.
- Clark DukeDirector
- Chandler DukeScreenplay
- Billington GarrettScreenplay
- Theresa WaymanComposer
- Damian HoranDirector of Photography
Theresa Wayman