فیلم ·۲ ساعت و ۵۳ دقیقه ·اکشن، ماجراجویی، فانتزی

ادیسه

The Odyssey
امتیاز تماشاگران ۹۶٪ تماشاگران ۵٬۲۸۸ نظر امتیاز منتقدان ۹۴٪ منتقدان ۵۱۴ منتقد
انگلیسی
«

یا خدا، چه بلندی‌ای! صداش از ردیف اول کنسرت هم بلندتر بود. در ضمن، اصلاً هم معلوم نبود که داره با پروژکشن دیجیتال ۷۰ میلی‌متری پخش می‌شه.

Jason H تماشاگر
ادیسه
نقدهای تماشاگران

برخی از نقدها

مرتب‌سازی
مفیدترین بالاترین امتیاز پایین‌ترین امتیاز
فیلتر امتیاز
همه ۵ ۴ ۳ ۲ ۱

یا خدا، چه بلندی‌ای! صداش از ردیف اول کنسرت هم بلندتر بود. در ضمن، اصلاً هم معلوم نبود که داره با پروژکشن دیجیتال ۷۰ میلی‌متری پخش می‌شه.

فیلم فوق‌العاده بود ولی اکرانش افتضاح بود؛ ادعا کرده بودن ۷۰ میلی‌متریه ولی من قبلاً دیدمش و امروز قطعاً اون چیزی که تبلیغ کرده بودن و ۷۰ میلی‌متری نبود.

تنها راهی که بشه واقعاً فهمید کریستوفر نولان چه چیزی خلق کرده، اینه که روی صندلی سینما بشینید و از نزدیک اثر هنری‌ای رو تجربه کنید که خیلی ساده میشه گفت یه نمایش استادانه از دنیای سینماست.

کریستوفر نولان توی بازسازی اودیسه، بیشتر از اینکه بخواد شکوه و جلال داستان رو به رخ بکشه، دنبال اینه که مفهوم «افتخار» رو زیر سوال ببره. شاید این رویکرد با ماهیت حماسی اثر در تضاد به نظر برسه، اما به نظرم تو عصر حاضر و با این همه فجایع تکراری، هدف ارزشمندیه.

فیلم فوق‌العاده‌ای بود، خیلی وقت بود چنین چیزی ندیده بودم.

یه شاهکار تمام‌عیار روی پرده‌ی آی‌مکس ۷۵ میلی‌متری، دقیقاً همون‌طوری که کریستوفر نولان می‌خواست...

فیلم فوق‌العاده‌ای بود و داستانش هم عالی. تماشاش روی آی‌مکس ۷۰ میلی‌متری واقعاً لذت‌بخش بود! نولان علاوه بر اینکه می‌تونه شما رو کاملاً غرق در دنیای فیلم کنه، قصه‌گوی ماهریه که دیدگاه‌های جالبی داره. شدیداً توصیه می‌کنم!

انقدر خوب بود که دو بار دیدمش؛ یه بار توی ای‌ام‌سی آی‌مکس ۷۰ میلی‌متری و یه بار توی سینمارک ایکس‌دی دی‌باکس.

اصلاً نمی‌دونم اون ۲۵۰ میلیون دلار بودجه کجا رفت، جز اینکه دادنش به بازیگرهای اسم‌دار. قطعاً خرج جلوه‌های ویژه نشده. فکر کنم تنها دلیل های و هوی دور و بر این فیلم این بود که با فیلم ۷۰ میلی‌متری ضبط شده. داستانش کسل‌کننده بود و شخصیت‌ها هم هیچ عمقی نداشتند.

فیلمی باشکوه و درون‌گراست که به جای تمرکز روی نبردهای خونین، از درگیری‌های عاطفی برای بازتعریف خودش استفاده کرده.

فیلم اودیسه به عنوان یه اثر حماسی از نظر فنی بی‌نقص دراومده و جاه‌طلبی بی‌حدوحصر کریستوفر نولان رو توی یه بوم سینمایی عظیم به رخ می‌کشه.

تنها کاری که باید بکنید اینه که چشم‌هاتون رو کاملاً باز کنید و از یه فیلم غول‌آسا لذت ببرید؛ شاید بی‌نقص نباشه، ولی تا لحظه‌ی آخر شما رو میخکوب می‌کنه و باعث می‌شه موقع بیرون رفتن از سالن، تشنه‌ی این باشید که درباره‌ش حرف بزنید. [متن کامل نقد به زبان اسپانیایی]

هر کسی این سفر رو شروع کنه، تا تهش می‌ره. درست مثل اودیسه، هیچ‌کس نمی‌تونه متوقفش کنه.

مثل اثر قبلی کارگردان یعنی «اوپنهایمر»، «ادیسه» هم حال و هوای غم‌انگیز و آخرالزمانی داره؛ اما برخلاف «اوپنهایمر» یا هر کدوم از فیلم‌های قبلی نولان، محوریت این فیلم جدید روی اینه که انسان‌ها چه دینی به همدیگه دارن.

داستان این اثر

ادیسه؛ پادشاه افسانه‌ای ایتاکا، پس از جنگ تروآ، سفری طولانی و مخاطره‌آمیز را برای بازگشت به خانه آغاز می‌کند. او در طول این سفر ناچار است با خواسته‌های پیش‌بینی‌ناپذیر خدایان، هیولاهای اساطیری و آزمون‌هایی رو‌به‌رو شود که هوشمندی و انسانیت او را تا مرز فروپاشی می‌کشانند.

سازندگان
موسیقی متن

Ludwig Göransson

بازیگران

عوامل