فیلم Late Fame برام خیلی ارزشمند بود، چون با نقد فکربرانگیزش درباره هنر، بازی درخشان ویلم دافو رو هم داشت. درامای مستقل کارگردان کنت جونز، Late Fame (2026)، یک تأمل جذاب درباره هنر، پیری، شعر، هنرمندان، مخاطبان، نسلها و منتقدهاست. کارگردانی جونز خیلی زیبا و دلپذیره؛ ما دنبال یک شاعر پیر میریم. تو فیلم نشون میده که چقدر هنرمندای جوان میتونن دلخوش و خودستایانه باشن. فیلمش صادقانهست، قهرمان واقعیاش تو محاصرهٔ هنرمندای جوان خودستای و طاقتفرسای داستان قرار داره. ویلم دافو بهخصوص فوقالعاده بازی میکنه؛ حس میکردم برای شاعر پیر و تنهاش که فکر میکنه دیگه هیچکس به نوشتهاش اهمیت نمیده، دلتنگ میشم. گرتا لی هم میخوانه و بازی میکنه و با یک اجرا درخشان نقش بازیگر دیوانهوار و درگیر به اسم گلوریا رو میسازه؛ داره سعی میکنه از زندگی شلوغ و خرابش، یه رازآلودی بسازه. ادموند دونوان نقش شاعر جوان خودستای و مشتاق به اسم مایرز رو بهطرز عالی ایفا میکنه. در مجموع، Late Fame هم سرگرمکنندهست و هم فکربرانگیز، با یک اجرای جذاب از ویلم دافو.