فیلم ·۱ ساعت و ۳۷ دقیقه ·درام

شهرت دیرهنگام

Late Fame
امتیاز تماشاگران ۶۳٪ تماشاگران ۱۳ نظر امتیاز منتقدان - منتقدان
انگلیسی
«

بازی فوق‌العاده ویلم دافو باعث میشه Late Fame از ضعف‌های روایی گاه‌به‌گاهش فراتر بره.

André Didyme-Dôme · Rolling Stone en Español منتقد
شهرت دیرهنگام
نقدهای تماشاگران

برخی از نقدها

مرتب‌سازی
مفیدترین بالاترین امتیاز پایین‌ترین امتیاز
فیلتر امتیاز
همه ۵ ۴ ۳ ۲ ۱

Late Fame به آدم‌های مسن‌تری که دلشون شکسته و آرزوهاشون به تعویق افتاده می‌زنه، در عین حال جایی برای جوان‌های خیلی جاه‌طلب و فرصت‌طلب باز می‌کنه.

فرضیهٔ «Late Fame» اینه که همه بدجنسن و نمایشی‌ان، به‌جز ویلم دافو که بهترینه. من که چه کسی‌ام که خلافش بگم؟

بعضی شعرای باید تقریباً مشهور بمونن. Late Fame درباره یه شاعر فراموش‌شده نیویورکیه که توسط یه گروه از بچه‌های ادبی جوان و پر شور دوباره کشف می‌شه – و نکته‌ٔ خفن اینه که خود فیلم حس می‌ده انگار همین گروه ساخته‌ست. هر صحنه‌اش مثل یک سمینار فوق‌لیسانس حس می‌شه: جدی، با سلیقه، ولی کاملاً خفه‌کننده. وایل‌ام داوفو تمام شیر زخمی‌اش رو میاره توی این فیلم، گرِتا لی یک قطعهٔ کرت ویل می‌خونه انگار داره از یه فیلم بهتر فرار می‌کنه، ولی هیچ‌کدوم به دل نمی‌نشینن چون فیلم احترام رو با درام اشتباه می‌گیره. مشکل اصلی اینه: «انجمن شور و شوق» توی فیلم و همین آدمایی که این فیلم رو ساختن، می‌تونستن حسابی با هم رفاقت کنن. کاش توی همون کافه هم شطرنج می‌زدن و روی صفحه‌وی‌نایل گوش می‌دادن، این دایره کامل می‌شد. راستی، Almost Famous یه فیلم عالی بود. اما این یکی فقط «تقریباً»‌ست.

در نهایت این فیلم مال ویلم دافوئه. او تقریباً تو هر فریم حضور داره، ساکت و جدی، به‌قدری دل‌نشین که دل‌تو می‌لرزونه. فقط به خاطر او هم دیدنش ارزش داره.

فیلم نشون می‌ده چقدر آسون می‌تونی خودتو و دیگرارو اسطوره‌سازی کنی. اما واقعیت یه عادت سرسخت داره که همیشه سر راه میاد.

نرم‌کاری بازی واقع‌گرایانه داوفه به‌طرز زیبایی با نمایش پرشور و تئاتری لی تضاد می‌سازه؛ اون با جملات سرزنش‌گرانه و بامزه از کلیشهٔ «دختر مانیک‑پیکسی‑دریم‌گل» عبور می‌کنه: «هیچ‌چیز به‌قدر کشف دوبارهٔ یک نابغه مردانه هیجان‌انگیز نیست».

نقدهای بیشتر به‌زودی ۴ نقد دیگر در حال ترجمه به فارسی است و به‌زودی همین‌جا اضافه می‌شود.

داستان این اثر

در اواخر دهه هفتاد میلادی، اد ساکس‌برگر، کارمند اداره پست، کتابی از اشعارش را منتشر می‌کند که هیچ‌کس به آن توجهی نمی‌کند. اما با ظهور طرفداری مشتاق و چاپلوس در خانه او، ساکس‌برگر به جمعی از تحسین‌کنندگان جوان کشیده می‌شود که او را نابغه‌ای بازیافته می‌نامند. رهبری این گروه از بوهیمین‌های مرکز شهر بر عهده گلوریا، «قهرمان تراژیک» آن‌هاست. ساکس‌برگر که مبهوت توجهات و حضور فریبنده

ادامهٔ خلاصه

گلوریا شده، رفته‌رفته به بازبینی اصالت این حلقه ادبی جدید می‌پردازد.

سازندگان
موسیقی متن

Don Fleming

بازیگران

عوامل