متأسفانه بخش زیادی از فیلم از نظر لحن سردرگمه. آیزنبرگ که کارگردانیش توی فیلم «درد واقعی» کاملاً مسلط و مطمئن بود، اینجا بیشتر یه مشت تکه و پارهی نامنسجم تحویل داده؛ یه چیزی که یه بخشش شکنجهگاه پشت صحنهست، یه بخشش کابوسهای لینچی و یه بخشش هم درسهای زندگی برای آدمهای تئاتری و افادهای.
شخصیت اصلی ما زندگی شخصی پر اتفاقی پشت صحنه داره... و همین باعث شده اون بازیهای نمایشی و اغراقآمیزش، یه غم عمیق و واقعی داشته باشه.
چیزی که سطح اثر رو بالاتر میبره، شدت بازی ایتن هاک در نقش خودش و اون پختگی آرومیه که این بازیگر ۵۵ ساله به کاراکتر داده.
اینکه گیر افتادن جکس و لوس میتونه روی دکورهای عمدتاً آشغالی که ساختن اثر بذاره، فقط نشون میده فرمول این فرانچایز و تدوین پرهیجانش چقدر جواب میده.
It’s Dafoe’s film, in the end. He’s in nearly every frame, quiet and serious, achingly sympathetic. It’s worth watching just for him.
فیلمنامهای که رایس فریک-واترفیلد نوشته و کارگردانی کرده، پر از تناقض و گسسته. بازیها هم به شدت خشک و مصنوعی هستن.