متأسفانه بخش زیادی از فیلم از نظر لحن سردرگمه. آیزنبرگ که کارگردانیش توی فیلم «درد واقعی» کاملاً مسلط و مطمئن بود، اینجا بیشتر یه مشت تکه و پارهی نامنسجم تحویل داده؛ یه چیزی که یه بخشش شکنجهگاه پشت صحنهست، یه بخشش کابوسهای لینچی و یه بخشش هم درسهای زندگی برای آدمهای تئاتری و افادهای.