شهرت دیرهنگام

Kent Jones Late Fame

شهرت دیرهنگام
  • پاپ‌کورن‌متر ۶۳٪
  • ۲۰۲۶
  • ۱ ساعت و ۳۷ دقیقه
  • زبان انگلیسی
  • فیلم

در اواخر دهه هفتاد میلادی، اد ساکس‌برگر، کارمند اداره پست، کتابی از اشعارش را منتشر می‌کند که هیچ‌کس به آن توجهی نمی‌کند.

اما با ظهور طرفداری مشتاق و چاپلوس در خانه او، ساکس‌برگر به جمعی از تحسین‌کنندگان جوان کشیده می‌شود که او را نابغه‌ای بازیافته می‌نامند. رهبری این گروه از بوهیمین‌های مرکز شهر بر عهده گلوریا، «قهرمان تراژیک» آن‌هاست. ساکس‌برگر که مبهوت توجهات و حضور فریبنده گلوریا شده، رفته‌رفته به بازبینی اصالت این حلقه ادبی جدید می‌پردازد.

برخی از نقدها

۴٫۰ از ۵

«Late Fame به آدم‌های مسن‌تری که دلشون شکسته و آرزوهاشون به تعویق افتاده می‌زنه، در عین حال جایی برای جوان‌های خیلی جاه‌طلب و فرصت‌طلب باز می‌کنه.»

— Filipe Freitas · Always Good Movies ، منتقد

«فرضیهٔ «Late Fame» اینه که همه بدجنسن و نمایشی‌ان، به‌جز ویلم دافو که بهترینه. من که چه کسی‌ام که خلافش بگم؟»

— JD Duran · InSession Film ، منتقد

بازیگران

نقدها

۹ نقد تماشاگران و منتقدان، به فارسی

★★★★★

Late Fame به آدم‌های مسن‌تری که دلشون شکسته و آرزوهاشون به تعویق افتاده می‌زنه، در عین حال جایی برای جوان‌های خیلی جاه‌طلب و فرصت‌طلب باز می‌کنه.

فرضیهٔ «Late Fame» اینه که همه بدجنسن و نمایشی‌ان، به‌جز ویلم دافو که بهترینه. من که چه کسی‌ام که خلافش بگم؟

★★★★★

فیلم Late Fame برام خیلی ارزشمند بود، چون با نقد فکر‌برانگیزش درباره هنر، بازی درخشان ویلم دافو رو هم داشت. درامای مستقل کارگردان کنت جونز، Late Fame (2026)، یک تأمل جذاب درباره هنر، پیری، شعر، هنرمندان، مخاطبان، نسل‌ها و منتقدهاست. کارگردانی جونز خیلی زیبا و دلپذیره؛ ما دنبال یک شاعر پیر می‌ریم. تو فیلم نشون میده که چقدر هنرمندای جوان می‌تونن دل‌خوش و خودستایانه باشن. فیلمش صادقانه‌ست، قهرمان واقعی‌اش تو محاصرهٔ هنرمندای جوان خودستای و طاقت‌فرسای داستان قرار داره. ویلم دافو به‌خصوص فوق‌العاده بازی می‌کنه؛ حس می‌کردم برای شاعر پیر و تنهاش که فکر می‌کنه دیگه هیچ‌کس به نوشته‌اش اهمیت نمی‌ده، دل‌تنگ می‌شم. گرتا لی هم می‌خوانه و بازی می‌کنه و با یک اجرا درخشان نقش بازیگر دیوانه‌وار و درگیر به اسم گلوریا رو می‌سازه؛ داره سعی می‌کنه از زندگی شلوغ و خرابش، یه رازآلودی بسازه. ادموند دونوان نقش شاعر جوان خودستای و مشتاق به اسم مایرز رو به‌طرز عالی ایفا می‌کنه. در مجموع، Late Fame هم سرگرم‌کننده‌ست و هم فکر‌برانگیز، با یک اجرای جذاب از ویلم دافو.

★★★★★

بعضی شعرای باید تقریباً مشهور بمونن. Late Fame درباره یه شاعر فراموش‌شده نیویورکیه که توسط یه گروه از بچه‌های ادبی جوان و پر شور دوباره کشف می‌شه – و نکته‌ٔ خفن اینه که خود فیلم حس می‌ده انگار همین گروه ساخته‌ست. هر صحنه‌اش مثل یک سمینار فوق‌لیسانس حس می‌شه: جدی، با سلیقه، ولی کاملاً خفه‌کننده. وایل‌ام داوفو تمام شیر زخمی‌اش رو میاره توی این فیلم، گرِتا لی یک قطعهٔ کرت ویل می‌خونه انگار داره از یه فیلم بهتر فرار می‌کنه، ولی هیچ‌کدوم به دل نمی‌نشینن چون فیلم احترام رو با درام اشتباه می‌گیره. مشکل اصلی اینه: «انجمن شور و شوق» توی فیلم و همین آدمایی که این فیلم رو ساختن، می‌تونستن حسابی با هم رفاقت کنن. کاش توی همون کافه هم شطرنج می‌زدن و روی صفحه‌وی‌نایل گوش می‌دادن، این دایره کامل می‌شد. راستی، Almost Famous یه فیلم عالی بود. اما این یکی فقط «تقریباً»‌ست.

★★★★★

یک مطالعهٔ شخصیت‌محور خیلی خوب بازی شده که حس زندگی واقعی داره. ریتم فیلم قویه و داستان به‌خوبی پیش می‌ره. بعضی جزئیات داستان بود که کاش به شکل دیگه‌ای حل می‌شدن، اما کلیت فیلم محکم و درست‌ست. گرِتا لی همه چیز رو به‌خوبی می‌دزد و ویلم دافو مثل همیشه شگفت‌انگیزه، داره ثابت می‌کنه که یکی از بزرگ‌ترین بازیگران کاراکتری تمام‌زمانه (اگه نه همون بزرگ‌ترین).

★★★★★

در نهایت این فیلم مال ویلم دافوئه. او تقریباً تو هر فریم حضور داره، ساکت و جدی، به‌قدری دل‌نشین که دل‌تو می‌لرزونه. فقط به خاطر او هم دیدنش ارزش داره.

★★★★★

فیلم نشون می‌ده چقدر آسون می‌تونی خودتو و دیگرارو اسطوره‌سازی کنی. اما واقعیت یه عادت سرسخت داره که همیشه سر راه میاد.

★★★★★

نرم‌کاری بازی واقع‌گرایانه داوفه به‌طرز زیبایی با نمایش پرشور و تئاتری لی تضاد می‌سازه؛ اون با جملات سرزنش‌گرانه و بامزه از کلیشهٔ «دختر مانیک‑پیکسی‑دریم‌گل» عبور می‌کنه: «هیچ‌چیز به‌قدر کشف دوبارهٔ یک نابغه مردانه هیجان‌انگیز نیست».

رفتن به جزئیات اثر ↓

۲ نقد دیگر در حال ترجمه به فارسی است و به‌زودی همین‌جا اضافه می‌شود.

جزئیات اثر

سازندگان
موسیقی متن

آهنگساز: Don Fleming