یه تصویر بینقص از نسل زد توی لندن؛ سه تا بیست و چند سالهی بیپول توی یه آپارتمانی که سریعتر از آیندهشون داره میریزه سرشون. سریال اونقدر صادقه که میتونه این وضعیت رو همزمان هم خندهدار و هم غمانگیز نشون بده. لئو رایش دوران «گروه چتها» رو جوری نوشته که انگار خودش توش زندگی میکنه: از اصطلاحات روانشناسی گرفته تا شغلهای بنبست و رفاقتی که به اندازه محبت، با لجبازی و کینه هم به هم گره خورده. اندرو اسکات و لنا دانهام هم مثل استادهای مهمانِ دنیای ناکارآمدی، یه سری به سریال میزنن. خیلی خندهدار، خیلی تاریک و به طرز آزاردهندهای دقیق.
Some poets should remain almost famous. Late Fame is about a forgotten New York poet rediscovered by a collective of earnest young literary darlings - and the damning thing is the film itself feels like it was made by the collective. Every scene has the texture of a graduate seminar: earnest, tasteful, completely airless. Dafoe gives it his wounded-lion best, Greta Lee sings a Kurt Weill number like she is escaping a better movie, and none of it lands because the film mistakes reverence for drama. The real problem: the Enthusiasm Society in the movie and the people who made this movie would get along famously. If only they had played chess and listened to vinyl in that cafe too, the circle would be complete. Almost Famous was a great movie, by the way. This one is just the almost.
از اون دسته سریالهای علمی-تخیلی نادره که به مخاطبش اعتماد داره. سیلو معمای داستانش رو به روش قدیمی پیش میبره؛ با صبر، شخصیتپردازی و دنیایی که لایه به لایه خودش رو نشون میده. ربکا فرگوسون با یه جور جذبهی آروم و مقتدر کل سریال رو روی دوشش میکشه و سریال هم هیچوقت کلک نمیزنه؛ هر افشای حقیقتی حقش بوده و هر پاسخی، سوال بهتری رو به وجود میاره. طراحی صحنه به تنهایی لایق جایزهست؛ قشنگ میتونی سنگینی اون همه بتن و فولاد رو که داره فشار میاره حس کنی.