واقعاً غافلگیر شدم. شش سال پیش همسرم رو به خاطر کرونا از دست دادم و از اون موقع تا حالا پام رو توی سینما نذاشته بودم. دنبال فیلمی گشتم که میدونستم اون خوشش میاومد، چون قدیما وقتی بچهها کوچیکتر بودن، همش میبردیمشون سینما. این یه فیلم خانوادگی فوقالعادهست و همسرم حتماً عاشقش میشد. صحنههای خشونتآمیز داشت، ولی از اون مدلهای «کارتونی» بود که بچهها هم بتونن ببینن و در عین حال برای بزرگترها هم زیادی بچهگانه نباشه. از فیلمهای قابلپیشبینی هم متنفرم و داستان این فیلم واقعاً چند بار غافلگیرم کرد، که خیلی هم خوشحالکننده بود. این تقریباً بهترین فیلم «خانوادگی»ای هست که توی یه مدت خیلی طولانی دیدم و در کل خیلی سرگرمکننده بود.