به جز نقش مادر شخصیت اصلی که داشت از سرطان میمرد، بقیه بازیها متوسط بود. داستان، فیلمنامه و کارگردانی هم کلیشهای و قابل پیشبینی بود و بعضی جاها هم اصلا با عقل جور در نمیاومد. اول فیلم بازیگر نقش اصلی مورد تجاوز جنسی وحشیانهای قرار میگیره، اما چند ماه بعد انگار هیچ اتفاقی نیفتاده؛ نه تراپی میره، نه فلشبک داره، نه دچار اضطراب و ترس میشه و نه هیچ اشارهای میشه به مسیر بهبودی و کنار اومدن با این اتفاق. در عوض، خیلی سریع خودش رو جمع و جور میکنه و با زندانیای که موقع اون اتفاق حضور داشته وارد رابطه جنسی و عاطفی میشه و حتی اجازه میده وقتی سر کاره، اون یارو از بچه کوچیک و بیدفاعش مراقبت کنه. واقعا مسخره است. یه مشکل دیگه اینه که تایلر پری عادت داره نقشهای اصلی زن رو بیش از حد توی تروما و بدبختی غرق کنه. در نهایت هم استفاده بیش از حد از کلمه توهینآمیز «ان»، که حالا دیگه توسط کارگردانها و کمدینها عادی شده. این کار باعث گسترش و تقویت نفرت از خود در جامعهمون میشه و به تماشاگر با هر نژادی پیام میده که ما خودمون رو اینطوری میبینیم.