به نظرم شیمی بین بازیگرهای نقش اصلی همون چیزی بود که این داستان عاشقانه رو سرپا نگه داشت. دمش گرم که تایلر به جای اینکه بره سراغ شوخیهای سطح پایین، روی موضوع رستگاری بعد از اشتباهات دوران جوونی تمرکز کرد. هرچند ممکنه بعضیا داستان رو پیشبینیپذیر بدونن، ولی چون خیلیها میتونن با حس نیاز به یه فرصت دوباره ارتباط برقرار کنن، جواب داده. دمشون گرم، استودیو تایلر پری!
دینگ لایف
خیلی تاثیرگذار و فوقالعاده بود؛ باعث میشه واقعاً قدر زندگیای که خدا بهت داده رو بدونی و در مورد بعضی شرایط زود قضاوت نکنی. تایلر پری ۱۰ ستاره میگیره.
برخی از نقدها
خیلی تاثیرگذار و فوقالعاده بود؛ باعث میشه واقعاً قدر زندگیای که خدا بهت داده رو بدونی و در مورد بعضی شرایط زود قضاوت نکنی. تایلر پری ۱۰ ستاره میگیره.
چه فیلم خوب و پراحساسی بود؛ از اول تا آخرش پر از عشق و احساسات بود، از غم و دلشکستگی گرفته تا یه پایان خوش. ۱۰ از ۱۰
به جز نقش مادر شخصیت اصلی که داشت از سرطان میمرد، بقیه بازیها متوسط بود. داستان، فیلمنامه و کارگردانی هم کلیشهای و قابل پیشبینی بود و بعضی جاها هم اصلا با عقل جور در نمیاومد. اول فیلم بازیگر نقش اصلی مورد تجاوز جنسی وحشیانهای قرار میگیره، اما چند ماه بعد انگار هیچ اتفاقی نیفتاده؛ نه تراپی میره، نه فلشبک داره، نه دچار اضطراب و ترس میشه و نه هیچ اشارهای میشه به مسیر بهبودی و کنار اومدن با این اتفاق. در عوض، خیلی سریع خودش رو جمع و جور میکنه و با زندانیای که موقع اون اتفاق حضور داشته وارد رابطه جنسی و عاطفی میشه و حتی اجازه میده وقتی سر کاره، اون یارو از بچه کوچیک و بیدفاعش مراقبت کنه. واقعا مسخره است. یه مشکل دیگه اینه که تایلر پری عادت داره نقشهای اصلی زن رو بیش از حد توی تروما و بدبختی غرق کنه. در نهایت هم استفاده بیش از حد از کلمه توهینآمیز «ان»، که حالا دیگه توسط کارگردانها و کمدینها عادی شده. این کار باعث گسترش و تقویت نفرت از خود در جامعهمون میشه و به تماشاگر با هر نژادی پیام میده که ما خودمون رو اینطوری میبینیم.
من و شوهرم واقعاً از این فیلم خوشمون اومد. حتی اگه هیچوقت زندان نرفته باشید هم میتونید باش ارتباط برقرار کنید، چون نشون داد آدمها چطوری میجنگن تا از شرایط فعلیشون خلاص بشن. کلاً حرف فیلم همینه؛ اینکه آدم بره جلو و سخت تلاش کنه تا زندگیش رو بهتر کنه. واقعاً تصویر خوبی از یه زن و مرد درستوکارت ارائه داد. از این خوشمون اومد که بازیگرها شبیه آدمهای واقعی بودن و کلی آرایش و کلاهگیس نداشتن. خب هر فیلمی باید یه مانع یا یه شخصیت منفی داشته باشه تا جذاب بشه، وگرنه اگه همه چی راحت بود، مردم میگفتن فیلم کسلکنندهست. عاشق پایانبندیش شدم، هرچند باید اعتراف کنم که حدس میزدم تهش همینطور بشه؛ یه جورایی معلوم بود چی میشه. فضای زندان هم واقعاً ترسناک بود و باعث میشه هیچوقت ریسک نکنید که پاتون به اونجا باز بشه. فیلم واقعاً زندان رو افتضاح نشون داد که خب، دمشون گرم. من تمام مدت داشتم تشویقشون میکردم و خوشحالم که تهش اینطوری تموم شد.
فیلم دوینگ لایف به خاطر شخصیتهای اصلی و شیمی بینشون جواب داده.
یه فیلم فوقالعاده و پراحساس! به هر کسی که دلش میخواد با اتفاقات واقعی زندگی یه تکونی به خودش بده و متواضع بشه، پیشنهادش میکنم. واقعاً ۱۰ از ۱۰.
جزییاتش هم قابل پیشبینیه. ولی در کل، فیلم صمیمی و تا حد زیادی متینیه (مخصوصاً برای تایلر پری) که اگه بهش فرصت بدید، جذبتون میکنه.
مسئله این نیست که شخصیت نمیتونه خوب یا شریف باشه، ولی اینجوری داستان بیشتر شبیه قصههای پریان میشه. با اینکه «پرنس چارمینگِ» تایلر پری یه زندانی سابقه، ولی باز هم جوری جلوه داده شده که انگار آقای کامله یا یه مدل فرشته.
تایلر پری یه رمانس به سبک نیکولاس اسپارکس ساخته که اونقدر صادقانه و خالصانه است که راحت میشه از نقاط ضعفش چشمپوشی کرد و فقط غرق در یه داستان دلگرمکننده درباره رستگاری شد.
عادت تایلر پری به استفاده از کلیشههای تکراری، اینجا واقعاً بدجنسانه و بیسلیقه دراومده.
نقدی با این امتیاز پیدا نشد.
داستان این اثر
یک مادر تنها و مردی زندانی، از طریق نامههایی صمیمانه پیوندی غیرمنتظره برقرار میکنند که در نهایت، علیرغم تمام دشواریها، دری را به سوی رستگاری، امید و عشق میگشاید.
- Tyler PerryDirector