کاون اکادمی از اون سریالیه که راحت میشه دوسش داشت و پشت سر هم دید. قسمتهاش بین ۱۰ تا ۲۳ دقیقه هستن، واسه همین میشه تو یه نشست کلی ازش دید. شروعش یه کم لنگ میزنه؛ مدام منتظر بودم سریال به شخصیتها عمق بیشتری بده که خب، کمکم این اتفاق افتاد. مالینا ویسمن واقعاً سریال رو میکشه؛ برایر تیز و لجبازه و تماشاش حال میده. گروه دور و برش هم کمکم با هم جفتوجور میشن و جادوهاشون هم بدون اینکه مسخره بشه، خلاقانه طراحی شده. اواسط سریال بیشتر از اینکه خاص باشه، فقط «اوکیه». اما یه سری نقاط قوت واقعی داره: یه مهمونی مدرسه که از کنترل خارج میشه، یه شام تعطیلات با یه پیچش جادویی، و یه قسمت فلشبک که بالاخره گرههای داستان رو باز میکنه. معمای اصلی داستان مدام آدم رو به جلو میکشه و جوابها هم به جای اینکه عجولانه باشن، منطقی به نظر میرسن. اواخر سریال پرتنش، سریع و حسابشدهست و قسمت آخر هم در حالی که یه در رو باز میذاره، یه پایان درست و حسابی به داستان میده. با این حال، وقتی تمومش کردم دلم خواست بیشتر باشه. با کمال میل فصل دومش رو میبینم.
با این توقع رفتم سراغ میدی که یه اکشن-کمدی رفیق-بازِ سرگرمکننده و بامزه باشه، اما اصلاً نتونست منو جذب کنه. قبول دارم یه سری لحظات درخشان داره، مثلاً اون تعقیب و گریز تانک هستهای آخر فیلم یا سکانس معرفی نیکولای که کنت برانا با بازیاش کل صحنه رو میدزده، اما فیلم اون شوخیهای پیوسته و دیالوگهای تیزی که برای نجاتش لازم بود رو نداره. بزرگترین مشکلش چی بود؟ شخصیت تروی با بازی رایان رینولدز. نویسندگی شخصیت افتضاحه و بازی رینولدز هم نتونست متریالی که جلوش بود رو اونجوری که باید، بالا بکشه. رابطه بین تروی و نیکولای هیچوقت اونقدر جذاب یا سرگرمکننده نشد که باید میشد. بعضی از نقاط داستان هم واقعاً باورنکردنیه، هرچند گله اصلی من این نیست... چیزی که واقعاً فیلم رو عقب کشید، نبودِ یه دینامیک جذاب و همیشگی بین شخصیتها بود. ۵.۵ از ۱۰: میدی لحظات سرگرمکنندهای داره، اما هرگز نتونست اون چیزی بشه که به عنوان یه اکشن-کمدی رفیق-باز وعده داده بود.
The opening ten minutes of The Florist had real promise. Seeing Dennis Quaid and Jean Reno together as a quiet florist-by-day, assassin-by-night pairing immediately raised hopes for a solid Léon-style thriller. That early setup works, and the two leads share an easy, lived-in chemistry. Unfortunately, the film never builds on it. The screenplay and direction stay stubbornly flat, turning what could have been a sharp, tense story into a predictable and often dull ride. Quaid and Reno both feel like they're operating on autopilot rather than fully committing, which drains energy from scenes that needed more edge. By the midpoint the movie has settled into a sleepy, by-the-numbers groove that rarely surprises or engages. There are glimpses of a better film in those first moments, but the rest never catches up. 5/10: A missed opportunity that starts with potential and then quietly fizzles.