وی/اچ/اس/میکستایپ یه هرجومرج به تمام معناست و دقیقاً به خاطر همین هم جواب داده. فیلم چون دست و پاش توسط استودیوهای بزرگ بسته نشده، فقط برای این ساخته شده که قوانین رو دور بزنه و هر ایده دیوانهواری که به ذهنش رسیده رو بریزه روی پرده. سکانس اول با اون عروسکهای فوقالعاده خشن، یه فضای آشوبناک و لذتبخش ایجاد میکنه که تهش میرسه به یه پوچیِ مطلق که آدم رو از خنده روده بر میکنه. جلوتر، بخش ارنست آر. دیکرسون با اون نوازنده ویولن، کلاً حال و هوای نوار رو عوض میکنه و سکانسهای وحشت کیهانیای رو نشون میده که از نظر بصری واقعاً خیرهکنندهست. حتی مداخلات گروه موسیقی در طول فیلم هم بین لحظات کسلکننده و اوجهای خندهدار در نوسانه، اما همین غیرقابلپیشبینی بودن بخشی از جذابیتشه. توی ژانری که دیگه از فرمولهای شسته و رفتهی استودیویی ته کشیده، وی/اچ/اس/میکستایپ با افتضاح بودنش کنار اومده. فیلم نوسان داره، جیغه و نامنظمه؛ یه هرجومرج خام و بدون سانسور که حس تازگی و زنده بودن رو منتقل میکنه.