فیلم میسایا مورکو ۲ ایدهی جالبی داشت که موسیقی گانا رو وارد جریان اصلی سینمای تامیل کنه. گانا فقط موسیقی نیست، بلکه بازتابی از فرهنگ و تجربههای جامعهی طبقه کارگره. اما فیلم نتونست از این پتانسیل بهطور کامل استفاده کنه. برخلاف قسمت اول که تعادل خوبی بین رمانس، موسیقی و شخصیتهای مکمل برقرار کرده بود، این دنباله بیش از حد حول محور نقش اصلی میچرخه. با وجود پتانسیلهایی که کاروناس، واراداراجان و چیترا داشتن، ازشون درست استفاده نشده. تعداد زیاد آهنگها هم بهجای اینکه داستان رو تقویت کنه، مدام رشتهی روایت رو پاره میکنه. از نکات مثبتش میشه تدوین فیلم که جریان رو روان نگه داشته. در مجموع، فیلم بهخاطر بلندپروازی فرهنگیاش قابل تحسینه، اما شخصیتپردازی ضعیف و فیلمنامهی نامتعادل باعث شده تا به پتانسیل ایدهی مرکزیاش نرسه.