اما در کل، فیلم ویلفال یه حالت خشک و مکانیکی داره که باعث میشه بیش از حدِ قابل تحمل، توی سلیقه و لحن دچار لغزش بشه؛ از جمله یه سکانس پایانی لوس که اون پایانبندی تکاندهنده و هیجانانگیز کتاب رو خراب میکنه...
از یه طرف، «پایان خیابان اوک» چیزی نیست جز یه تجربهی سریع و رضایتبخش از اون مدل فیلمهای دلهرهآور که آدم رو بین دو راهی جنگ یا گریز میندازه. یه ماجراجویی برای فرار از واقعیت، با جلوههای ویژهای که به طرز لذتبخشی ابتداییه و ضربات خشن و عمیقی که مستقیم به آدم میشینه.