سعی میکنه بیننده رو گول بزنه و این حس رو منتقل کنه که یه فیلم پراکنده و بیربط، قرار بوده عمیق و هنری باشه. منتظر کلی صحنهی تکراری از توهمات یه دختر نوجوان دربارهی پدر و مادرش باشید؛ کسایی که شاید داشته باشن بهش اذیت و آزار برسونن یا شاید هم نه.
فیلم د اینکامر اونقدرها که دلش میخواست خلاقانه یا جسورانه نیست، اما این کمدی-درام برای کسایی که اهل تماشای قصههای تخیلی و عجیب برای بزرگسالها هستن، میتونه به اندازه کافی سرگرمکننده باشه. این داستان خاص، موضوعاتی مثل پیشداوریهای اجتماعی و بیرون اومدن از حاشیه امن رو بررسی میکنه.
به اندازه مستند سریالی «دِ بلک ویدوور» از شبکه آیدی جامع نیست، اما این فیلم مستند به اندازه کافی روند تحقیقاتی که منجر به محکومیت توماس راندولف به جرم قتل شد رو پوشش میده. خیلی از تصاویرش هم در اصل برای برنامه دیتلاین شبکه انبیسی ضبط شده بود.
درام چارلی هارپر با وجود ریتم کند و روایت پراکنده، به لطف بازیهای جذاب امیلیا جونز و نیک رابینسون، تونسته خودش رو جمع و جور کنه. این کالبدشکافیِ یه رابطه شکستخورده، لحظاتی داره که از نظر احساسی کاملاً واقعی و باورپذیره.
فیلم د پارادایس واقعاً جهنم سینماست. یه اثر دیگه از اون مدلهایی که فقط خشونتهای تهوعآور (مثل شکنجه کردن یه زن باردار) رو روی سر آدم میریزه؛ اونم توی یه داستان پست، احمقانه و کلیشهای درباره دشمنیهای خانوادگی و نقشههای انتقام. این فیلم اکشن یه آشغالِ مطلق و غیرقابلتحمله.
DC هیچ نوآوریای توی مفهوم کلیشهای فیلم اکشن دربارهٔ قهرمان ضدقهرمان که توی خشونت و نقشههای انتقام گیر کرده، ارائه نمیده.
فیلم پینوکیو: آناسترانگ با شیطنت تمام به سراغ کمدیهای اغراقآمیز و کیمپی رفته، دقیقا همون کاری که بقیه فیلمهای ترسناک دنیای توئیستد چایلدهود نتونستن انجام بدن. اینجا به جای کشتوکشتارهای بیهدف، یه داستان جذاب و پرتعلیق داریم که در عین حال به طرز تاریکی خندهداره.
د چشمها» یه ریمیک ضعیف از تریلر ۲۰۱۰ گیلم مورالس به اسم «چشمهای جولیاست»؛ داستانی درباره زنی که داره بیناییش رو از دست میده و همزمان سعی میکنه بفهمه کی خواهر دوقلوش رو کشته. این ریمیک تکراری و کسلکنندهست و خیلی وقتها هم اصلا سر و ته نداره.