پینوکیو: آناسترانگ اولین باریه که حس میکنیم این دنیای داستانی، اون جنبهی مسخره و سرگرمکنندهای که ذاتاً توی ایدهاش هست رو کاملاً پذیرفته. فیلم از صحنههای خشن و خونبار اصلاً نمیترسه، ولی در عین حال تا آخرش یه لبخند کج روی لبات میمونه.
این کمدی-ترسناکِ عجیب و غریب، یه کابوسِ تمامعیاره... البته از اون مدلهای خوبش. یه ویلن با کلی شخصیت و جذابیت باعث شده فیلمی که اصلاً از تخیلی بودن و لودگی نمیترسه، حسابی جواب بده.
اینجاست که بریکینگ بد تبدیل میشه به یکی از جدیترین مدعیها برای لقب بهترین سریال تمام دوران. اینجا سریال لحن ایدهآلش رو پیدا میکنه و پرتنشترین قسمتهاش رو تا این لحظه بهمون میده. از اینجا به بعد، دیگه یه مسیر یکسره و بیوقفه تا قسمت آخره.
اوایلش یه کم لنگ میزنه و بهخاطر اعتصاب نویسندهها تهش یهو عجیبوغریب تموم میشه، ولی با این حال، شروع این سریال فوقالعاده هنوزم جزو بهترینهای تلویزیونه. ماجراجوییهای اولیهی والتر وایت و جسی پینکم واقعاً یه کمدی سیاه درجهیکه.
واقعاً سخته آدم بفهمه چطور این سریال انقدر حرفهای تموم شد. حتی یه شخصیت یا خط داستانی هم نیست که پایانش قانعکننده نباشه. بریکینگ بد خودش رو به عنوان یکی از اون معدود سریالهایی ثبت کرد که تونست یه پایان بینقص داشته باشه.
با اینکه سریال هنوز داره روی لحنش دستش بیاد، ولی فصل دوم کمدی سیاه و درامش رو به سطح جدیدی میبره. تلاشهای والتر و جسی برای راه انداختن بیزنس متشون باعث میشه شخصیتها و خطوط داستانی فوقالعادهای وارد سریال بشن.
به نظر من، این بهترین فصلیه که تا حالا از یه سریال دیدم. تقابل تدریجی و پرتنش بین والتر و گاس، منجر به مجموعهای از دلهرهآورترین قسمتهای سریال شده که هم خط داستانیش خیلی دقیق و پیچیده نوشته شده و هم بازیهاش بینظیره.