همینطور که آیزنبرگ مدام بهمون یادآوری میکنه که این موزیکال فقط مال مونا نیست و تکتک بازیگرا و عوامل فیلم به اندازه اون اهمیت دارن، دِبیوت شروع میکنه به درخشیدن و حتی از اون چیزی که بود هم زیباتر میشه.
حالا که پرکتیکال مجیک ۲ عملاً داره همون مسیر قسمت اول رو تکرار میکنه، اونم بدون اون جذابیت بصری فیلم قبلی، این دنباله فقط یادآوری میکنه که نمیشه روی یه پایه لرزون، یه داستان محکم ساخت.
At every turn, Schoenbrun buries “Teenage Sex and Death at Camp Miasma” alive, heaping layer upon layer of meta subtext onto it, killing it slowly.
فیلم بهندرت به نکتهی مهمی اشاره میکنه که قبلاً توی این سری دیده نشده باشه؛ در عوض ترجیح داده همون الگوهای داستانی قبلی رو تکرار کنه و اینجا و اونجا چندتا صحنهی احساسی بسازه تا اشک بیننده رو دربیاره.
فیلم اوبسشن بدجوری میخواد یه اثر مدرن باشه، اما هیچ جسارتی نداره و تهش فقط میتونه به پوچی و بحثهای بیپایانی که دنیای امروز توش غرق شده، اشاره کنه.