عجب فیلم خفنی بود، از هر لحاظ عالی بود. جوری بود که واقعاً روی صندلیم میپریدم، خندهدار بود.
وسواس
عجب فیلم خفنی بود، از هر لحاظ عالی بود. جوری بود که واقعاً روی صندلیم میپریدم، خندهدار بود.
برخی از نقدها
چیزی که میتونست راحت تبدیل به یه نقد تند و تیز علیه رفتارهای زنستیزانهای بشه که گفته شد، یهو ۱۸۰ درجه تغییر مسیر میده و میره سراغ کلیشهی «دوستدختر دیوانه»، اونم جوری که تهش بدجوری میزنه تو صورت خودش.
ایدهاش هوشمندانه بود. سرگرمکننده و ترسناک. ما عاشقش شدیم. دختری که نقش اصلی رو داره فوقالعاده بود.
واقعاً کارشون درست بود، مخصوصاً برای یه فیلم مستقل، ولی من که جذبش نشدم.
شخصیتپردازیهای اینده ناوارت و مایکل جانستون که ترکیبی از اضطراب مردان بتای جامعه و تهدید فمینیستیه، درست مثل فیلمبرداریش بیروح و تخت است.
بیش از حدش هایپ شده بود و اصلاً ترسناک نبود؛ فقط خیلی حالبههمزن، خونی و آزاردهنده بود.
راستش واقعاً حرف زیادی برای گفتن درباره این فیلم نیست. یکی از بهترینهای ژانر هیجانی/ترسناکیه که تا حالا دیدم. ولی اگه بخوام صادق باشم، من زیاد اهل فیلمهای ترسناک نیستم و بهجز فیلمهای هالووین که بچگیام میدیدم، چیز زیادی ندیدم. اینده بازیگر فوقالعادهایه و بر هم واقعاً یه آدم عجیبوغریبه 😭
کل کانسپت و دیدگاه کری برکر همین بود. اگه میخوای کسی رو مجبور کنی که بیشتر از هر چیزی تو دنیا دوستت داشته باشه... تنها راهش اینه که انسانیتش رو بگیری، یعنی هر چیزی که باعث شده بود اون آدم کسی باشه که دلت میخواست باهاش باشی رو ازش بگیری.
بارکر در ۲۶ سالگی، با دست گذاشتن روی حساسترین بحرانهای ارتباطی نسل خودش، یعنی زومرهای سینهتازهوار، داره مستقیماً باشون حرف میزنه.
فیلم اوبسشن بدجوری میخواد یه اثر مدرن باشه، اما هیچ جسارتی نداره و تهش فقط میتونه به پوچی و بحثهای بیپایانی که دنیای امروز توش غرق شده، اشاره کنه.
نقدی با این امتیاز پیدا نشد.
داستان این اثر
پس از شکستن درخت اسرارآمیز «وان ویش ویلو» برای به دست آوردن قلب دختری که دوستش دارد، مردی رمانتیک و ناامید، دقیقاً به خواستهاش میرسد؛ اما خیلی زود درمییابد که برخی آرزوها بهایی تاریک و شوم دارند.
- Curry BarkerDirector
- Rock BurwellComposer
- Taylor ClemonsDirector of Photography
Rock Burwell