جورجیا اوکلی دنبال یه جور حس واقعگرایی و زمینیه... تا بتونه این شخصیتها، و بهخصوص این زنهای بیآلایش رو، خیلی طبیعی به تصویر بکشه.
...سوالاتی رو درباره جایگاه و کاربرد هنر در دوران تاریک و ناامیدکننده پیش میکشه.
ترکیب وحشت و کمدی باعث شده حس تعلیق و خطر از بین بره، ولی در عوض یه سری لحظات واقعاً خلوضع و خندهدار خلق کرده.
فیلم رابطه بین کویوت و رود رانر رو یه جور دیگه تفسیر میکنه؛ طوری که شکستهای کویوت رو شرافتمندانه و رود رانر رو تقریباً یه موجود افسانهای نشون میده. در عین حال، خندهدار هم هست.
یک ستایش واضح از دیپلماسی مردهای خوشدست که با این حال خوشگذرونه — و ارزش دقت کردن داره.
کل کانسپت و دیدگاه کری برکر همین بود. اگه میخوای کسی رو مجبور کنی که بیشتر از هر چیزی تو دنیا دوستت داشته باشه... تنها راهش اینه که انسانیتش رو بگیری، یعنی هر چیزی که باعث شده بود اون آدم کسی باشه که دلت میخواست باهاش باشی رو ازش بگیری.