فیلم ·۲ ساعت و ۱۲ دقیقه ·درام، عاشقانه

عقل و احساس

Sense and Sensibility
امتیاز تماشاگران ۷۳٪ تماشاگران ۱۵۷ نظر امتیاز منتقدان - منتقدان
انگلیسی
«

فیلم خیلی خوبی بود، ولی یه جاییش می‌لنگید. بعدش این حس رو داشت که می‌شد خیلی بهتر از این بشه!

Thomas تماشاگر
عقل و احساس
نقدهای تماشاگران

برخی از نقدها

مرتب‌سازی
مفیدترین بالاترین امتیاز پایین‌ترین امتیاز
فیلتر امتیاز
همه ۵ ۴ ۳ ۲ ۱

فیلم خیلی خوبی بود، ولی یه جاییش می‌لنگید. بعدش این حس رو داشت که می‌شد خیلی بهتر از این بشه!

واقعاً معرکه‌ بود. عاشق موسیقی متن فیلم شدم. من یکی از طرفدارهای پر و پا قرص غرور و تعصب (۲۰۰۵) هستم و اون فیلم جایگاه خاص خودش رو داره، ولی حس کردم عقل و احساس محتوای قوی‌تری داشت. احساسات شدید و خطوط عاشقانه بین خواهرا و مردای زندگیشون واقعاً تکان‌دهنده و نفس‌گیر بود.

خیلی دوستش داشتم چون قشنگ نشون میده اون زمان اوضاع چطوری بوده و جامعه چه نگاهی به زن‌ها داشته.

تصویربرداریش خیره‌کننده بود و بازیگرهای نقش اصلی هم فوق‌العاده بودن. بیشتر تغییراتی که نسبت به کتاب داده شده بود قابل درک بود، ولی دو تا تغییر اساسی بود که اصلاً خوشم نیومد (هرچند برای اینکه اسپویل نشه اینجا نمی‌نویسم). ولی فکر می‌کنم طرفدارهای کتاب و فیلم سال ۱۹۹۵، چیزهای زیادی برای دوست داشتن توی این اثر پیدا کنن؛ اول از همه هم نماهای زیبای طبیعت و موسیقی متن...

هم غم‌انگیز بود، هم اعصاب‌خردکن و هم سرگرم‌کننده. یه جورایی قابل پیش‌بینی بود ولی با این حال فیلم خیلی خوبیه، شدیداً پیشنهاد می‌کنم.

توی روایت جورجیا اوکلی، مسیر این‌ها فقط پیدا کردن عشق نیست، بلکه کشف این تواناییه که بتونن خوشبختی رو طبق تعریف خودشون معنا کنن.

دیزی ادگار-جونز نقش الینور رو طوری بازی کرده که اون رنج‌های بی‌صدایش تا مدت‌ها تو ذهنم می‌مونه. دوستان، من با این پیش‌فرض که قراره ناامید بشم وارد سینما شدم، اما وقتی فیلم تموم شد، کاملاً مجذوبش شده بودم.

با انتخاب خویشتن‌داری به جای شور و حال رمانتیک، تونسته غم و گرفتاری‌های دنیای آستن رو به تصویر بکشه، اما بخشی از اون جادویی که باعث شده این داستان تا امروز باقی بمونه رو از دست داده.

جورجیا اوکلی دنبال یه جور حس واقع‌گرایی و زمینیه... تا بتونه این شخصیت‌ها، و به‌خصوص این زن‌های بی‌آلایش رو، خیلی طبیعی به تصویر بکشه.

جورجیا اوکلی تونسته یه اقتباس بی‌زمان و در عین حال تازه از اثر کلاسیک جین آستن ارائه بده و واقعاً نمی‌تونست دو تا بازیگر بهتر از دیزی ادگار-جونز و اسم کرید-مایلز برای نقش‌های اصلی پیدا کنه.

بسیار عمیق و تکان‌دهنده، خنده‌دار و با همون تعصبی که ماریان داشوود برای کشف حس اشتیاق داشت، ساخته شده.