If I Go Will They Miss Me is motion picture poetry. Floating like a bubble, knowing this moment is fleeting, every scene transports the audience to a mythological state of mind.
وقتی بحث بخشش پیش میاد، همهچیز مصنوعی، اجباری و ریاکارانه است. برای همین هم اون سکانس رقص شاد و بیخیال آخر فیلم، اصلا به دل نمیشینه و باورپذیر نیست.
بانکر» توی باز کردن گرههای ظریف تمهای اجتماعی و طبقاتی که داستانش بر پایه اونهاست، یه مقدار بیش از حد سادهانگاری کرده.
تا ده دقیقه آخر فیلم یهکم خنک و بیروح بود؛ اما پایانش حس میکنه ناقصه، یا بهتر بگم ناعادلانه نسبت به گروه وسیعتری از قربانیهای داستان.