اگه دلتون واسه اون وسترنهای بیحاشیه و درستوحسابی تنگ شده، اولین فیلم بلند پادریک مککینلی یعنی دِ ویت دقیقاً همون چیزیه که لازم داشتید و بعد از مدتها یه جای خالی رو پر میکنه.
از همون دوران، یاد فیلمهای تا حد زیادی فراموششدهی دریک دورموس افتادم، مثلاً فیلم «مثل دیوانگی» محصول ۲۰۱۱؛ اونجا هم شخصیتها دقیقاً همینطورن، انگار فقط یه چارچوبن تا ما با خاطرات خودمون از عشق و دلشکستگی، توشون رو پر کنیم.
A wilfully convoluted tall tale, the movie aims to give us a bit of everything, starting as a rowdy comedy, developing into a vigilante thriller, then shifting gears once more for the sentimental finish.