وزن
★★★★★
اگه دلتون واسه اون وسترنهای بیحاشیه و درستوحسابی تنگ شده، اولین فیلم بلند پادریک مککینلی یعنی دِ ویت دقیقاً همون چیزیه که لازم داشتید و بعد از مدتها یه جای خالی رو پر میکنه.
وزن
اگه دلتون واسه اون وسترنهای بیحاشیه و درستوحسابی تنگ شده، اولین فیلم بلند پادریک مککینلی یعنی دِ ویت دقیقاً همون چیزیه که لازم داشتید و بعد از مدتها یه جای خالی رو پر میکنه.
چارلی هارپر
از همون دوران، یاد فیلمهای تا حد زیادی فراموششدهی دریک دورموس افتادم، مثلاً فیلم «مثل دیوانگی» محصول ۲۰۱۱؛ اونجا هم شخصیتها دقیقاً همینطورن، انگار فقط یه چارچوبن تا ما با خاطرات خودمون از عشق و دلشکستگی، توشون رو پر کنیم.
رقیبان امزیا کینگ
یک داستان طولانی و عمداً درهمگیج، این فیلم سعی داره به ما همه چیز رو بده؛ اولش مثل یک کمدی شلوغ و پر سر و صدا شروع میشه، بعد به یک تریلر وینگیلان تبدیل میشه و دوباره دنده میزنه تا به پایان احساسی برسد.