«عاشق این فیلم شدم، همهمون یه زمانی تجربه عشق و جدایی رو داشتیم.»
— Patrick W ، تماشاگر
یک سرآشپز بلندپرواز و شریک زندگیاش که با مشکلات زیادی دستوپنجه نرم میکند، برای شروعی تازه به شهری جدید نقل مکان میکنند؛ اما تفاوت فاحش در میزان انگیزه و پشتکار آنها، عشقشان را به سختترین آزمون میکشد.
«عاشق این فیلم شدم، همهمون یه زمانی تجربه عشق و جدایی رو داشتیم.»
— Patrick W ، تماشاگر
«داستان رو کمکم برای بیننده باز میکرد. مخصوصاً از اینکه ترتیب اتفاقات خطی نبود خیلی خوشم اومد، چون دقیقاً شبیه خاطرات آدمه و اینکه چطوری بعد از تموم شدن یه رابطه، اون خاطرات تغییر شکل میدن. تمهای عمیق عشق، فقدان و رشد هم عالی بود. وقتی از سینما اومدم بیرون، حس میکردم اعتماد به نفسم بیشتر شده و انگار زخمهای یه رابطه طولانی رو ترمیم کردم.»
— Rosette، تماشاگر
«فیلم چارلی هارپر با استفاده از موسیقیهای دستکاریشده برای تحریک احساسات و کلیشههای تکراری، هر چی حس واقعی بود رو خفه میکنه و بازیهای درخشان دو تا نقش اصلی رو توی یه فیلمنامه آماتور و شلخته هدر میده.»
— Cole Groth · FandomWire ، منتقد
Nick Robinson
Charlie
Emilia Jones
Harper
Nicholas Cirillo
Kevin
Jonathan Gregg
Chef
Jessica Blackmore
Claire
Virginia Tucker
Jessica
Ja'Quan Monroe-Henderson
Brian
Sebastian Delascasas
David
Gralen Bryant Banks
Randy
Kareemah Muhammad
Jade
Donnie Fuslier
Engagement Party Guest
Caelan Wolfe
Ugly Pete (uncredited)
۱۲ نقد تماشاگران و منتقدان، به فارسی
عاشق این فیلم شدم، همهمون یه زمانی تجربه عشق و جدایی رو داشتیم.
این فیلم رو دو بار دیدم. یه جواهر واقعیه؛ از اون مدل فیلمهایی درباره عشق جوونی که کمتر پیش میآد ببینیم. اصلاً بدبینانه نیست، خیلی صادقانه و رمانتیکه، دقیقاً همون چیزی که تو سینماها کم پیدا میکنیم. این از اون فیلمهایی نیست که بخواید بحث کنید «درباره چی» هست، بلکه بحث سر اینه که «چطوری» روایت شده. داستان دو تا عاشق که تو سن کم با هم آشنا میشن و رشد همدیگه رو میبینن و سعی میکنن بفهمند چطور با وجود تغییراتی که میکنن، باز هم بتونن همدیگه رو دوست داشته باشن، چیز جدیدی نیست. اما مدل روایتش و بازیهای باورپذیر و صادقانه بازیگراست که بعد از تموم شدن فیلم، تو ذهن آدم میمونه. شخصیتها خیلی ملموس و واقعی هستن. زندگیهای عجیب و غریبی ندارن، ولی دنیایی که توش هستن رو میشناسیم. کارگردانیش بیپیرایه و الهامبخشه و تصویربرداریش هم شیک و تاثیرگذاره. این فیلمی هست که باعث میشه برید سراغ اکستون و از خودتون بپرسید نکنه یه مکالمه آخر با هم طلب داریم. حتماً ببینیدش!
داستان رو کمکم برای بیننده باز میکرد. مخصوصاً از اینکه ترتیب اتفاقات خطی نبود خیلی خوشم اومد، چون دقیقاً شبیه خاطرات آدمه و اینکه چطوری بعد از تموم شدن یه رابطه، اون خاطرات تغییر شکل میدن. تمهای عمیق عشق، فقدان و رشد هم عالی بود. وقتی از سینما اومدم بیرون، حس میکردم اعتماد به نفسم بیشتر شده و انگار زخمهای یه رابطه طولانی رو ترمیم کردم.
فیلم چارلی هارپر با استفاده از موسیقیهای دستکاریشده برای تحریک احساسات و کلیشههای تکراری، هر چی حس واقعی بود رو خفه میکنه و بازیهای درخشان دو تا نقش اصلی رو توی یه فیلمنامه آماتور و شلخته هدر میده.
از همون دوران، یاد فیلمهای تا حد زیادی فراموششدهی دریک دورموس افتادم، مثلاً فیلم «مثل دیوانگی» محصول ۲۰۱۱؛ اونجا هم شخصیتها دقیقاً همینطورن، انگار فقط یه چارچوبن تا ما با خاطرات خودمون از عشق و دلشکستگی، توشون رو پر کنیم.
درام چارلی هارپر با وجود ریتم کند و روایت پراکنده، به لطف بازیهای جذاب امیلیا جونز و نیک رابینسون، تونسته خودش رو جمع و جور کنه. این کالبدشکافیِ یه رابطه شکستخورده، لحظاتی داره که از نظر احساسی کاملاً واقعی و باورپذیره.
لازم نیست هر فیلمی بیاد چرخ رو از اول اختراع کنه. بعضی از فیلمهای رمانتیک فقط کافیه یه تجربه مشترک انسانی رو جوری روایت کنن که جذاب و دلگرمکننده باشه.
بازی نقشهای اصلی، یعنی امیلیا و نیک، واقعاً تحسینبرانگیزه. فیلمنامه هم هوشمندانه نوشته شده و بالاخره تونسته فراز و نشیبهای عشق در جوونی رو واقعی نشون بده. در کل فیلم قرص و محکمیه.
تام دین و مک الدریج با بررسی یه رابطه از هم پاشیده از دریچه خاطرات خوش، با استفاده از ساختار غیرخطی، واقعاً هنر کردن.
یه نگاه به رابطه عاشقانه دو تا نوجوان و زندگیشون؛ همین و بس. هیچ حاشیه و اضافهای نداشت، هرچند دلم میخواست نقش پدر و مادراشون رو بیشتر میدیدیم، از موبایل بیشتر استفاده میشد و گروههای دوستیشون (و اینکه چطوری با هم آشنا شدن) بیشتر باز میشد. در ضمن، فیلم تونی و وان نایت اونلی باید جلوی این فیلم لنگ بندازن! ولی آخه اون شام دورهمی دقیقاً چطوری اتفاق افتاد؟ و هارپر چطوری با دیسلکسیا کنار اومد و زندگی کرد؟ در ضمن، اون سکانس رقص سال نو باید نصف اون همه نورهای چشمکزن رو میداشت، یه کم به هشدار صرع فکر کنید! کاش یه مقدار بیشتر، مثلاً ۲۰ دقیقه بیشتر، روی اتصال خط زمانی حال و آینده کار میکردن. مناظر نیورلئان هم زیادی تحمیلی بود.
کیفیتش کاملاً معلوم بود که یه فیلم مستقله. از رابطهی واقعگرایانهی بین شخصیتهای اصلی خوشم اومد، ولی اونقدری که بقیه فیلمها میتونن، نتونست منو جذب کنه. از اون فیلمهاییه که میشه صبر کرد تا بیاد توی سرویسهای استریم و اونوقت دیدش.
در نهایت، این فیلم فقط یه کپی کمرنگ از فیلمهای خیلی خیلی بهتریه که قبلاً ساخته شدن.
نقدی با این انتخاب پیدا نشد.
آهنگساز: Paul Leonard-Morgan