چارلی هارپر
این فیلم رو دو بار دیدم. یه جواهر واقعیه؛ از اون مدل فیلمهایی درباره عشق جوونی که کمتر پیش میآد ببینیم. اصلاً بدبینانه نیست، خیلی صادقانه و رمانتیکه، دقیقاً همون چیزی که تو سینماها کم پیدا میکنیم. این از اون فیلمهایی نیست که بخواید بحث کنید «درباره چی» هست، بلکه بحث سر اینه که «چطوری» روایت شده. داستان دو تا عاشق که تو سن کم با هم آشنا میشن و رشد همدیگه رو میبینن و سعی میکنن بفهمند چطور با وجود تغییراتی که میکنن، باز هم بتونن همدیگه رو دوست داشته باشن، چیز جدیدی نیست. اما مدل روایتش و بازیهای باورپذیر و صادقانه بازیگراست که بعد از تموم شدن فیلم، تو ذهن آدم میمونه. شخصیتها خیلی ملموس و واقعی هستن. زندگیهای عجیب و غریبی ندارن، ولی دنیایی که توش هستن رو میشناسیم. کارگردانیش بیپیرایه و الهامبخشه و تصویربرداریش هم شیک و تاثیرگذاره. این فیلمی هست که باعث میشه برید سراغ اکستون و از خودتون بپرسید نکنه یه مکالمه آخر با هم طلب داریم. حتماً ببینیدش!
