سریال آنستزی واقعاً پرکشش و شدیده، اما از بیننده میخواد خیلی چیزای غیرمنطقی رو بپذیره و اونقدر گنده شروع میشه که آدم نمیدونه تو بقیه قسمتهای فصل قراره به کجا برسه.
It Gets Worse succeeds because the “twentysomethings trying to figure things out” are not nearly as obnoxious as some of the other characters we’ve seen in this genre, which is refreshing to see.
از بازیهای جالن بست، اوماری هاردویک و دانا گوریه لذت بردیم. اما حس میکنم روایت این سریال، تاریخچه بهشدت پیچیده محمد علی رو بیش از حد سادهانگاری کرده، حتی با وجود اینکه سعی کرده نشون بده اون برای رسیدن به جایگاه برترینها، با چه موانعی دست و پنجه نرم کرده.
بالاراو: جزیره خون یه تریلر ترسناک بهنظر میاد که تو هر قسمت به بعضی سوالها جواب میده، اما سوالهای دیگهای هم میپرسه.
There’s nothing particularly wrong with Take Charge Of My Heart, but it’s one of the sillier parings we’ve seen in the Korean romcom genre, and we think viewers will need to have some patience while the romance at the show’s center develops.
Viewers of Inside The Circle don’t get enough inside information about the main characters and how they relate to each other to get into the mystery that will eventually threaten them and their longtime friendships.
انسیآیاس: نیویورک کاری نمیکنه که طرفداران این مجموعه سرشون به درد بگیره. کلی به فرمول قبلی میچسبن، اما با جذابیتهای خیرهکننده ال ال کول جی و اسکات کان و شیمی بینشون به عنوان همتیمی، برنامه یه کم نجات میگیره.
با اینکه توی چند قسمت اول کوون آکادمی یه جاهایی بازیها خشک بود یا جلوههای ویژه انگار کامل نشده بود، ولی سرعت بالای پیشروی داستان و شیمی بین نقشهای اصلی باعث میشه سریال سرگرمکننده و جذاب بمونه.