همونطور که ولز حدود ۵۰ سال پیش با دوربینش مخاطب رو بازی میداد، فیلدر و اوپنهایم هم توی این فیلمشون سعی کردن تصور مخاطب از مفهوم اعتماد به همدیگه رو به هم بریزن.
کسایی که بتونن با فضای عجیب و غریب د اینکامر کنار بیان، کمدی سبک و خاصش رو میپسندن، حتی اونجایی که تضاد فرهنگی داستان بالا میگیره و بحثها داغ میشه.
هات اسپات میخواد یه چی بگه، ولی از دیستوپیای خودش بیحوصله میشه.
بهجای اینکه روی مرگی که نزدیک میشه تمرکز کنه، هارت توی فیلمش روی زندگی و هرجومرجش تمرکز میکنه و به همین دلیل احساسی که درامهای سرطان دیگه بهراحتی میگیرن، به دست میاره.
Even if Lee and Moura work overtime to sell the terrifying scenario these parents find themselves in, ridiculous lines and worse decision-making takes us out of the moment.