با وجود اینکه ایدهی اولیهی فیلم بریدر قول میزد خیلی جنجالی باشه، اما در نهایت حتی نزدیک به اون حد از جسارت و جسارت پیش نرفت؛ ولی در عوض یه شخصیت شرور فوقالعاده داشت که دات-ماری جونز با مهارت و بدجنسی تمام نقشاش رو بازی کرد.
با وجود بازیهای متعهدانه نقشهای اصلی توسط بازیگران مطرح بلژیکی، یعنی آریه ورثالتر و یان هامنکر، زمان طولانی فیلم جوری میگذرد که انگار هیچوقت تمام نمیشود؛ آن هم با داستانی که هیچ فراز و نشیب واقعیای ندارد.
توی فیلم «یو کن سی اِوریثینگ» هیچ حقیقت یا مکاشفه ذاتیای در کار نیست؛ فقط یه بازی ذهنی متا و پر از کنایه و تضاد که آدم رو همزمان سرگرم میکنه و گیج... اگه قرار باشه بین این همه چیز، دیدگاهی درباره «الیزابت هولمز» پیدا بشه، اونم خیلی مبهم و غیرمستقيمه.