به هیچ وجه یه ادای احترام عاشقانه به قدرت نجاتبخش تئاتر نیست. فضای فیلم تاریکه و یه جورایی بدجنسه. اما هر کسی که یه زمانی تو دوران مدرسه عشق تئاتر بوده، احتمالا عاشقش میشه.
The conceit is brilliant; it looks amazing, and the execution is mostly solid.
اقتباسی از یه نمایشنامه درباره روزهای اول تصاحب روزنامههای لندن توسط روپرت مردوک که هر طور بود تونست جذابیتش رو بگیره و تبدیلش کنه به چیزی که خیلی خستهتر از اونیه که باید میبود.
تا آخرش بهشدت تاثیرگذاره و اگه این آخرین فیلم مایک لی باشه، پایانبندی عالی و برازندهایه.
نمیدونم تا حالا مستندی دیدم که هم کارگردانش و هم سوژهاش فوت کرده باشن یا نه، ولی اینجا قضیه همین بود. واقعاً خوشحالم که این اثر نجات پیدا کرد و منتشر شد.
Another doc about a controversial elite athlete who takes the opportunity to give his side of the story of 10-to-15 different controversies from over the years, without much pushback
بازی فرنکی ری وحشیانه است و کل فضای فیلم رو میگیره، ولی خب، شخصیتیه که هیچوقت از یادت نمیره.