فیلم ·۱ ساعت و ۵۶ دقیقه ·درام، تاریخی

جوهر

Ink
امتیاز تماشاگران - تماشاگران امتیاز منتقدان - منتقدان
انگلیسی
«

فیلم اینک رو میشه کنار اثری مثل نتورک اثر سیدنی لومت قرار داد؛ هر دو فیلم دارن افسوسِ سقوط کیفیت روزنامه‌نگاری از اواسط قرن بیستم رو می‌خورن.

Brian Eggert · Deep Focus Review منتقد
جوهر
نقدهای تماشاگران

برخی از نقدها

مرتب‌سازی
مفیدترین بالاترین امتیاز پایین‌ترین امتیاز
فیلتر امتیاز
همه ۵ ۴ ۳ ۲ ۱

فیلم اینک رو میشه کنار اثری مثل نتورک اثر سیدنی لومت قرار داد؛ هر دو فیلم دارن افسوسِ سقوط کیفیت روزنامه‌نگاری از اواسط قرن بیستم رو می‌خورن.

اقتباسی از یه نمایشنامه درباره روزهای اول تصاحب روزنامه‌های لندن توسط روپرت مردوک که هر طور بود تونست جذابیتش رو بگیره و تبدیلش کنه به چیزی که خیلی خسته‌تر از اونیه که باید می‌بود.

دنی بویل یه درام رسانه‌ای گیرا ساخته که بازی جک اوکانل و گای پیرس حسابی بهش جون داده. هرچند پرده آخرش یه کم زیاده‌روی کرده و مستقیم می‌ره سر اصل مطلب، ولی اینک نگاه تیز و دقیقی به رشد جنجال‌برانگیز زردنویسی داره.

فیلم هرچقدر هم که تو نشون دادن روزهای پرهرج‌ومرج و سختِ اولیه‌ی روزنامه‌ی سان خوش می‌گذرونه، اما تهش نمی‌تونه این تاریخچه رو به تغییرات و تحولاتی که بعداً توی این روزنامه اتفاق افتاد ربط بده.

فیلم اینک شیک و جذابه و بازی فوق‌العاده جک اوکانل هم سطحش رو برده بالاتر. هرچند یه سری سوال‌ها رو درباره میراث روزنامه‌های زرد بی‌پاسخ می‌ذاره، ولی شخصیت‌ها، انگیزه‌ها و ضرب‌آهنگ پشت این ماجرا رو خیلی خوب نشون داده.

دیدن اینکه لم چطوری تیمش رو از بین خبرنگارهای شکست‌خورده و بدبین فلیت استریت جمع می‌کنه و بدترین غریزه‌هاشون رو تحریک می‌کنه، انگار داری فیلم شهروند کین رو با سرعت سه برابر می‌بینی.

داستان این اثر

گروهی از افراد نامتعارف و رویاپرداز، ایده‌ای برای نوع جدیدی از خبرسازی داشتند؛ خبری که آنچه مردم می‌خواستند را به آن‌ها ارائه دهد و چهره دنیای امروز ما را دگرگون کند.

سازندگان
موسیقی متن

Daniel Pemberton

بازیگران

عوامل