Mike Leigh delivers a deeply moving celebration of friendship, aging and human connection. Tender, compassionate and beautifully performed, especially by Marion Bailey, it's a poignant reminder of the importance of caring for one another.
Beth de Araújo delivers a devastating portrait of childhood trauma, anchored by Mason Reeves’ remarkable performance and sensitive work from Channing Tatum and Gemma Chan. A deeply compassionate film that finds hope amid profound pain.
ایرا ساکس یه درام عمیقاً تاثیرگذار و بهشدت صمیمی ساخته. رامی مالک، تام استرایج و لوتر فورد توی این تصویر لطیف از عشق، میل و شکنندگی زندگی در دوران بحران ایدز، واقعاً درخشیدند.
Brad Bird یک ماجرای نوآر ریترو‑فیوچری بصریخیرهکننده میاره توی پرده. Metropia یه شگفتی توی طراحیست، اما داستان بیش از حد پیچیده و تمهای نیمهتمام باعث میشن Ray Gunn به پتانسیل کاملش نرسه.
برونو سانتاماریا راز در فیلم «شش ماه در ساختمانی صورتی و آبی»، مستند و داستان رو با هم ترکیب کرده تا پرترهای لطیف و عمیقاً شخصی از دوران کودکی، اولین عشق و رازهای خانوادگی خلق کنه. این اثر، کاوشی صمیمانه در مفاهیمی مثل حافظه، هویت و تأثیرات ماندگار بحران ایدز است.
فیلم خوناس کوآرون استایل بصری جسورانهای داره، اما فیلمنامهی سطحی، شخصیتهای کارتونی و کلیشههای تکراریش باعث شده نگاهش به موضوع مهاجرت خیلی ضعیف از آب دربیاد. تنها نکته مثبتش خوان دانیل گارسیا تروینیو هست که با کاریزمای خودش، جلوی فراموش شدن این فیلم رو میگیره.
جولین مور توی کمدی هوشمندانه جسی آیزنبرگ درباره هنر، هویت و شروع دوباره، میدرخشه. با وجود اینکه بعضی جاهای داستان غیرقابلباوره، اما بازی ظریف و دقیق جولین مور باعث شده این روایت از زنی که سعی میکنه صدای خودش رو پیدا کنه، عمق احساسی واقعی پیدا کنه.
دنی بویل یه درام رسانهای گیرا ساخته که بازی جک اوکانل و گای پیرس حسابی بهش جون داده. هرچند پرده آخرش یه کم زیادهروی کرده و مستقیم میره سر اصل مطلب، ولی اینک نگاه تیز و دقیقی به رشد جنجالبرانگیز زردنویسی داره.
La Captura turns an extraordinary true story into a conventional thriller. Alfonso Herrera and Noé Hernández bring tension and chemistry, but uneven pacing, thin characters and an over-stylized direction keep it from reaching its full potential.
کری کوون و لیلی جیمز توی یه درام تکاندهنده درباره تروما، بازیهای روانی و تلاش برای رسیدن به آزادی، بازیهای فوقالعادهای دارن. گای ناتیو تونسته عمق احساسی واقعی رو به تصویر بکشه، هرچند سازوکار داخلی فرقه اونقدری که باید باز نشد و کمی سطحی موند.
پنلوپه کروز و خاویر باردم بازیهای خیرهکنندهای ارائه دادن، اما این درام روانشناختی بهخاطر استعارههای بیش از حد مستقیم، دیالوگهایی که همهچیز رو بیش از حد توضیح میدن و فیلمنامهای پراکنده که هیچوقت نتونست از پتانسیل تمهای جذابش استفاده کنه، شکست خورده.