Dionar Hidalgo · Algo Más Que Cine

  • ۱۱ نقد در چونی
صفحه‌اش در منبع
جوزفین
★★★★★

بِث دِ آراوژو یه تصویر خردکننده از ترومای کودکی ترسیم می‌کنه، با بازی شگفت‌انگیز میسون ریوز به عنوان ستون فقرات و بازی‌های حساس چنینگ تیتوم و جما چان. فیلمی عمیقاً مهربونه که در میون درد عمیق، امید می‌یابه.

مردی که دوستش دارم
★★★★★

ایرا ساکس یه درام عمیقاً تاثیرگذار و به‌شدت صمیمی ساخته. رامی مالک، تام استرایج و لوتر فورد توی این تصویر لطیف از عشق، میل و شکنندگی زندگی در دوران بحران ایدز، واقعاً درخشیدند.

ری گان
★★★★★

Brad Bird یک ماجرای نوآر ریترو‑فیوچری بصری‌خیره‌کننده میاره توی پرده. Metropia یه شگفتی توی طراحی‌ست، اما داستان بیش از حد پیچیده و تم‌های نیمه‌تمام باعث می‌شن Ray Gunn به پتانسیل کاملش نرسه.

شش ماه در ساختمانی صورتی و آبی
★★★★★

برونو سانتاماریا راز در فیلم «شش ماه در ساختمانی صورتی و آبی»، مستند و داستان رو با هم ترکیب کرده تا پرتره‌ای لطیف و عمیقاً شخصی از دوران کودکی، اولین عشق و رازهای خانوادگی خلق کنه. این اثر، کاوشی صمیمانه در مفاهیمی مثل حافظه، هویت و تأثیرات ماندگار بحران ایدز است.

قهرمان گاباشو
★★★★★

فیلم خوناس کوآرون استایل بصری جسورانه‌ای داره، اما فیلمنامه‌ی سطحی، شخصیت‌های کارتونی و کلیشه‌های تکراریش باعث شده نگاهش به موضوع مهاجرت خیلی ضعیف از آب دربیاد. تنها نکته مثبتش خوان دانیل گارسیا تروینیو هست که با کاریزمای خودش، جلوی فراموش شدن این فیلم رو می‌گیره.

اولین نمایش
★★★★★

جولین مور توی کمدی هوشمندانه جسی آیزنبرگ درباره هنر، هویت و شروع دوباره، می‌درخشه. با وجود اینکه بعضی جاهای داستان غیرقابل‌باوره، اما بازی ظریف و دقیق جولین مور باعث شده این روایت از زنی که سعی می‌کنه صدای خودش رو پیدا کنه، عمق احساسی واقعی پیدا کنه.

جوهر
★★★★★

دنی بویل یه درام رسانه‌ای گیرا ساخته که بازی جک اوکانل و گای پیرس حسابی بهش جون داده. هرچند پرده آخرش یه کم زیاده‌روی کرده و مستقیم می‌ره سر اصل مطلب، ولی اینک نگاه تیز و دقیقی به رشد جنجال‌برانگیز زردنویسی داره.

رهایی
★★★★★

کری کوون و لیلی جیمز توی یه درام تکان‌دهنده درباره تروما، بازی‌های روانی و تلاش برای رسیدن به آزادی، بازی‌های فوق‌العاده‌ای دارن. گای ناتیو تونسته عمق احساسی واقعی رو به تصویر بکشه، هرچند سازوکار داخلی فرقه اون‌قدری که باید باز نشد و کمی سطحی موند.

بانکر
★★★★★

پنلوپه کروز و خاویر باردم بازی‌های خیره‌کننده‌ای ارائه دادن، اما این درام روان‌شناختی به‌خاطر استعاره‌های بیش از حد مستقیم، دیالوگ‌هایی که همه‌چیز رو بیش از حد توضیح می‌دن و فیلمنامه‌ای پراکنده که هیچ‌وقت نتونست از پتانسیل تم‌های جذابش استفاده کنه، شکست خورده.