مردی که دوستش دارم

Ira Sachs The Man I Love

مردی که دوستش دارم
  • ۲۰۲۷
  • ۱ ساعت و ۳۵ دقیقه
  • زبان انگلیسی
  • فیلم

در نیویورک اواخر دهه هشتاد میلادی، هنرمندی تئاتر که با بیماری ایدز دست‌وپنجه نرم می‌کند، نقش احتمالا آخرین اثر بزرگ زندگی‌اش را می‌پذیرد.

برخی از نقدها

۸٫۰ از ۱۰

«ایرا ساکس یه درام عمیقاً تاثیرگذار و به‌شدت صمیمی ساخته. رامی مالک، تام استرایج و لوتر فورد توی این تصویر لطیف از عشق، میل و شکنندگی زندگی در دوران بحران ایدز، واقعاً درخشیدند.»

— Dionar Hidalgo · Algo Más Que Cine ، منتقد

«فیلمیه که از میل ما به ادامه دادن و زنده موندن به واسطه‌ی چیزهایی که دوستشون داریم حرف می‌زنه؛ حتی وقتی به نظر می‌رسه دنیا کمر بسته تا هر چی داریم رو ازمون بگیره.»

— André Didyme-Dôme · Rolling Stone en Español ، منتقد

«سخته که دلت برای سبک ظریف‌تر و باجزئیات‌تر آقای ویشاو تنگ نشه، ولی فیلم با این حال تونسته فضای باورپذیر و غم‌انگیزی رو برای بازسازی اون دنیای از دست رفته‌ی هنر، عشق و بی‌پروا بودن خلق کنه.»

— Zachary Barnes · Wall Street Journal ، منتقد

بازیگران

نقدها

۶ نقد تماشاگران و منتقدان، به فارسی

★★★★★

ایرا ساکس یه درام عمیقاً تاثیرگذار و به‌شدت صمیمی ساخته. رامی مالک، تام استرایج و لوتر فورد توی این تصویر لطیف از عشق، میل و شکنندگی زندگی در دوران بحران ایدز، واقعاً درخشیدند.

فیلمیه که از میل ما به ادامه دادن و زنده موندن به واسطه‌ی چیزهایی که دوستشون داریم حرف می‌زنه؛ حتی وقتی به نظر می‌رسه دنیا کمر بسته تا هر چی داریم رو ازمون بگیره.

سخته که دلت برای سبک ظریف‌تر و باجزئیات‌تر آقای ویشاو تنگ نشه، ولی فیلم با این حال تونسته فضای باورپذیر و غم‌انگیزی رو برای بازسازی اون دنیای از دست رفته‌ی هنر، عشق و بی‌پروا بودن خلق کنه.

با وجود اینکه فیلم «مردی که دوستش دارم» از نظر فرمی چالش‌برانگیزه و روایتش هم خیلی خیسکه، ولی ثابت می‌کنه که اثر مهمی در سینمای کوئیر هست که می‌تونه نگاه‌هایی هم تقابلی و هم لطیف به موضوع داشته باشه.

★★★★★

بازی رامی مالک انگار یه مشت تیک عصبیه؛ انگار به جای اینکه یه آدم واقعی رو بازی کنه، داره از روی تصوراتش درباره گی بودن بازی می‌کنه و همین باعث شده خیلی از سکانس‌ها به شکل رو اعصابی مصنوعی به نظر برسن.

مالک بازیگریه که تسلط عجیبی روی بدنش داره و زبان بدنش توی سکانس‌های رقص، بیان هوشمندانه و ظریفی داره؛ اما هیچ‌وقت نتونست عمق دنیای درونی جیمی رو به تصویر بکشه. کمتر پیش اومده که محدودیّت طیف احساسی‌ش این‌قدر توی چشم و مایه تأسف باشه.

رفتن به جزئیات اثر ↓

جزئیات اثر

سازندگان