ایناریتو همیشه ریسکهای بزرگی میکنه و اینجا هم جرئت کرده که یادآور آثار نمادینی مثل همشهری کین و دکتر استرنجلوو باشه. اما دیگر، با وجود تمام دکورها و جلوههای نمایشی که بودجههای کلان میتونن بخرن، اصلاً به گرد پای خلاقیت و جسارت اون فیلمها نمیرسه.
من خودم مادرم و به نظرم این فیلم یه جورایی پرت و متفاوته، ولی به عنوان یه ابزار داستانی، باعث میشه هیجان و حساسیت داستان بیشتر بشه.
با اینکه گسترهی کمدی «دِ میوزیکال» یه مقدار محدوده و انگار فقط توی چهارتا دیوار دکور تئاتر میگذره، ولی هنوزم کلی جذابیت داره. حواستون به بازیگرهای جوانش باشه؛ توی این گروه کلی استعداد نهفتهست.
اگر این هفتمین قسمت از فرنچایز من贱جنم واقعاً خندهدار نباشه، حداقلش اینه که آدم رو میخندونه.