ایدهی فیلم واقعاً جذاب بود و دقیقاً به خاطر همین هم بیشتر ناراحت شدم که تا خودِ آخرش، چیز خاصی توی فیلم ندیدم که بخندونم.
موسیقیدان
ایدهی فیلم واقعاً جذاب بود و دقیقاً به خاطر همین هم بیشتر ناراحت شدم که تا خودِ آخرش، چیز خاصی توی فیلم ندیدم که بخندونم.
برخی از نقدها
یه فیلم اورجینال و خیلی خندهدار. دقیقاً همون مسیری رو میره که اولش تعریف کرده بود. قطعاً یکی از بهترین فیلمهای این چند سال اخیر بود.
با اینکه گسترهی کمدی «دِ میوزیکال» یه مقدار محدوده و انگار فقط توی چهارتا دیوار دکور تئاتر میگذره، ولی هنوزم کلی جذابیت داره. حواستون به بازیگرهای جوانش باشه؛ توی این گروه کلی استعداد نهفتهست.
اولین تجربه کارگردانی بلند ژیزل بونیلا یه کمدی سیاه و عجیبغریبه که احتمالا بیننده رو همزمان هم شوکه میکنه و هم از شدت خنده به نفسنفس میندازه.
یه کمدی سیاه خیلی خندهدار. بعضی جاها منو یاد فیلم «مامان سریالی» انداخت، مخصوصاً سکانس آخرش. راستی، فقط به خاطر اینکه توی صحنه اوج داستان از آهنگ «بازگشت به معصومیت» اثر انیگما استفاده کردن، ۱۰۰ امتیاز اضافه میگیره. تازه زمان فیلم هم فقط ۸۰ دقیقهست؛ آخه چرا دیگه فیلمهای زیر یک ساعت و نیم نمیسازن؟ :)
فیلمنامهاش هوشمندانه بود و یه سری نقدای بهجایی داشت درباره مدارس دولتی و مدیرانی که بیش از حد و به شکل آزاردهنده و معذبکنندهای سعی میکنن «سیاستزده» و «مؤدب» به نظر بیان. به نظر من شخصیتهای اصلی دوستداشتنی نبودن. بچهها خوب بودن. اگه شخصیتهای اصلی رو که خیلی تکبعدی بودن، عمیقتر میکردن، فیلم میتونست خیلی بهتر از چیزی باشه که شد.
حس معذبکنندهای که آدم موقع تماشای این فیلم داره، بیشتر به خاطر خودِ موزیکال نیست، بلکه به خاطر دیدن لیبوویتزه که پستترین، حقیرترین و چاپلوسترین موجودیه که تا حالا به چشم دیدید.
چه فیلم اورجینال و بهشدت خندهداری. بازی کمدی ویل بریل فوقالعاده بود، بچهها هم عالی بودن و 당연اً راب لو هم خیلی پرانرژی و پویا بود. حتماً باید ببینیدش!!!
واقعاً خندهداره! حتماً برید این فیلم رو ببینید. کل سالن داشت از خنده میترکید. تهِ کیفه! در ضمن، لیتل مایکی گومز تهِ بازیه، هیچکی به گرد پاش هم نمیرسه!!!
اولین فیلم بلند ژیزل بونیلا واقعاً هیچ حرف حساب و ارزشمندی برای گفتن نداره. نه خندهداره و نه تکاندهنده؛ خب، اگه اینها نباشه دیگه چی باقی میمونه؟
تنها نقطه قوت و آرامبخش این فیلم، بازیگرهای جوونی هستن که نقش شاگردهای تئاتر داگ رو بازی میکنن؛ واقعاً خندهدارن، مخصوصاً توی اون مدل رقابت شدیدشون برای اینکه بهترین باشن.
نقدی با این امتیاز پیدا نشد.
داستان این اثر
داگ، نمایشنامهنویسی سرخورده و معلم تئاتر مدرسه راهنمایی است که متوجه میشود شریک سابقش با دشمن خونیاش، مدیر مدرسه، وارد رابطه شده است. داگ برای انتقام و محروم کردن او از جایزه روبان آبی، مخفیانه نامناسبترین نمایشی را که بتوان تصور کرد، روی صحنه میبرد.
- Giselle BonillaDirector
- Alexander HellerWriter
- Mateo NossaComposer
- Tu DoDirector of Photography
Mateo Nossa