میکستایپ شبیه یکی از اون بازیهای «ایندی قلابیه» که ادای صمیمی بودن رو درمیاره، ولی کاملاً معلومه که پشتش حمایتهای صنعتی و پولداره؛ موزیکهای لایسنسدار، باکسهای هدیه برای اینفلوئنسرها و پیشنمایشهایی که به طرز مشکوکی تعریفش میکردند، اصلاً با فضای یه پروژه مستقل و عاشقانه جور درنمیاد. بزرگترین مشکلش اینه که حس نوستالژیش خیلی مصنوعی و الکیه. نوجوانهای بازی بیشتر شبیه کاریکاتورهای مدرن دانشکدههای هنری هستن که لباسهای شیک و طراحیشده پوشیدن، تا نوجوانهای واقعی دهه نود. من توی دهه نود بزرگ شدم و تقریباً هیچکس اونجوری رفتار نمیکرد، اونجوری لباس نمیپوشید یا اونجوری حرف نمیزد. بیشتر به نظر میرسه یه مشت آدم پولدار توی صنعت خلاقیت، نسخهای از دوران جوونی رو بازسازی کردن که خودشون هیچوقت تجربهش نکردن.
Mixtape (2025)
توصیه نمیکند
۹۲۷ نفر مفید دانستند Steam