برای «بازیای» که یه منتقد خاص بهش نمره ۱۰ از ۱۰ داده بود، انتظار داشتم یکی از خاصترین بازیهای روایتمحور سال بشه. اما در عوض، با یه تجربه کلیشهای، ناامیدکننده و بیمزه روبرو شدم که سعی داشت حس و حال شورشهای دهه نودی رو منتقل کنه، ولی تهش به خاطر دیالوگها و تعاملات لوس و ضایعی که اینجا و اونجا پخش شده بود، شکست خورد. انتخابهای موسیقی و جلوههای بصریش خوب بود، ولی کلاً در همین حد بود. در ضمن، با توجه به قیمتش و گیمپلی بسیار کمش، بهتره برید توی یوتیوب تماشاش کنید، چون بیشتر شبیه یه فیلم تعاملیه تا یه «بازی» واقعی. جدی میگم. پولتون رو دور نریزید و فقط یه واکثرو توی یوتیوب ببینید.
Mixtape (2025)
موسیقیش محشره، استایل هنریش هم عالیه و یه ذره هم احساساتمو درگیر کرد. ولی بدشانسی بازی اینه که با اون ۲۰ دلاری که دادم، میتونستم برای خودم کلی پیتزا بخرم.
برخی از نقدها
تا حالا برای هیچ بازیای توی استیم ریویو ننوشته بودم، ولی لعنتی، این بازی اونقدر بد بود که نتونستم همینطوری رهایش کنم. چیزی که بیشتر نگرانم میکنه اینه که نمیدونم چطوری این بازی با ۹۵ درصد رضایت کاربرها لانچ شده؛ تا جایی که دیگه مطمئنم یه جای کار میلنگه و احتمالا برای امتیازاش دست به تقلب زدن. آخه واقعاً ما داشتیم یه بازی مشترک میکردیم؟؟؟ اول از همه بذارید یه چیزی رو روشن کنم: میکستیپ اصلاً بازی نیست. هیچ فرمول گیمپلی یا ژانر مشخصی وجود نداره که بشه به میکستیپ نسبت داد، چون تهش اینه که این اثر اصلاً سعی نکرده یه بازی ویدئویی باشه. یه سری مینیگیمهای عجیب غریب داره (که بیشترشون اختیاریه، چون اگه هیچ دکمهای رو نزنید، خود بازی براتون انجامش میده یا میتونید کلاً ردش کنید)، اما بیشترِ لحظات «گیمپلی» فقط اینه که برید سمت یه آیتم، دکمه ایکس رو بزنید و بعد یه کاتسین فلشبک تماشا کنید. در واقع، این یه فیلم تعاملیه (که حتی مدت زمانش هم اندازه یه فیلم بلند و کشداره)، پس اگه دنبال این هستید که واقعاً یه بازی «بازی» کنید، این گزینه مناسب شما نیست. حالا فرض کنیم دلتون میخواد یه فیلم تعاملی ببینید. آیا میکستیپ حداقل به عنوان یه فیلم جواب میده؟ نه، حتی ذرهای هم نه. کیفیت دیالوگها خیلی نوسان داره؛ بازی با یه مونولوگ عجیب که دیوار چهارم رو میشکنه شروع میشه و راستش از اونجا به بعد فقط بدتر میشه. با اینکه بازی خیلی روی نوستالژی و فضای اواسط دهه نود میلادی مانور میده، ولی دیالوگها تبدیل شدن به یه ترکیب عجیب از اصطلاحات دهه نودی، لهجههای اغراقآمیز کالیفرنیایی و کلمات مدرن و زبان اینترنتی که اصلاً با هم جور در نمیان و یکپارچه نیستن. شخصیتها هم بین رو اعصاب بودن و گاهی دوستداشتنی بودن در نوسانن (اسلیتر، با وجود دیالوگهای لوسش در ابتدای بازی، در نهایت توی پرده آخر به برجستهترین شخصیت تبدیل میشه)، اما استیسی، شخصیت اصلی، مثل یه احمق حرف میزنه و کاساندرا هم هیچوقت بهتر نمیشه؛ که این یه مشکل بزرگه، چون رابطه این دو نفر محور احساسی دو پرده آخر بازیه. از نظر داستانی هم چیز خاصی در جریان نیست؛ یه داستان کلیشهای از بلوغ و بزرگ شدن به سبک «روز تعطیلی فریس بیولر»؛ اگه هر فیلم مشابهی دیده باشید، دقیقاً میدونید ته این داستان به کجا میرسه. اما جایی که بازی بدترین شکستش رو میخوره، نحوه روایت داستانیه. توی توییتر دیدم یه کاربر بازی رو توصیف کرده بود به اینکه «پر از کاتسینهای پراکنده به سبک فمیلی گای» که با وجود خندهدار بودنش، دقیقترین و کوبندهترین توصیفیه که میتونم از داستان این بازی بکنم. به نظرم تقریباً ۸۰ درصد بازی صرف گشتوگذار توی فلشبکهای بیربط میشه که سعی دارن پیشینه و ویژگیهای شخصیتی سه شخصیت اصلی رو جا بندازن. این مدل روایت نه تنها ناکارآمده (چون خیلی از این فلشبکها بیفایده و جدا از داستان اصلی به نظر میرسن)، بلکه گیمپلی هم هیچ کمکی به بهتر شدن این لحظات نمیکنه. تنها نقاط مثبتش، جلوههای بصری و موسیقیهای لایسنس شدهست؛ اما بهتره برید یه انیمیشن سونی با همین استایل بصری (که این سازندهها عیناً کپیاش کردن) ببینید، یا اینکه موسیقیها رو جدا از این بازی آشغالی که بهشون چسبوندن، گوش بدید. به عنوان یه داستان، شاید ۴ از ۱۰ بگیره (کمی پایینتر از متوسط). اما به عنوان یه بازی، ۱ از ۱۰.
یه مشت آشغال تبلیغاتی که فقط اسمش رو گذاشتن بازی. این محصول کلاً یه مجموعهای از کلیشههای تکراری و کاتسینهای ارزونه با یه سری مینیگیم و انیمیشنهای نصفه و نیمه (که هیچ تاثیری روی روند بازی ندارن) و تهش هم هیچ هدف و معنایی نداره. داستانش هم در بهترین حالت، متوسطه. پ.ن: پورتفولیوی وب برونو سیمون خیلی بیشتر از این بههمریختهگیِ انیمیشنهای اسکریپتشده، شبیه به «بازی» است.
من هیچوقت ریویو نمینویسم ولی برای این بازی مینویسم چون واقعاً نمیفهمم این همه تعریف و تمجید از کجا میاد. این «بازی» اصلاً بازی نیست، یه فیلمه که اینجا و اونجا چندتا تعامل خیلی محدود داره. هر مدل بازی داستانی که فکرشو بکنید بازی کردم، ولی لایف ایز استرنج هیچ شباهتی به این بازی نداره؛ اصلاً توهینه که اینو با اون شاهکار مقایسه کنن. بله، گرافیک و موسیقی بازی خوبه ولی واقعاً کل جذابیتش همینه. از شدت کسالت داشتم میمردم و تقریباً میشه کل بازی رو در حالت ایدل (بدون دست زدن) رد کرد؛ حتی توی کوئیک تایم ایونتها هم کاراکتر خودش همه چیزو انجام میده! کلاً بیمعنیه و اگه زمانبندی رو هم اشتباه کنی هیچ جریمهای نداری و کاراکتر در هر صورت کارشو میکنه. بهتر بود کلاً یه فیلم کوتاه میساختند. کاراکترها هم خیلی بیروح و پیشپاافتادهان. اگه بشه اسمش رو گذاشت «بازی»، خب بازی زیباییه. قیمتش هم برای کمتر از ۳ ساعت «گیمپلی» واقعاً نجومیه. بازیهای دیسپچ، لایف ایز استرنج، لاست رکوردز و بقیه هیچ ربطی به این ندارن. واقعاً ناامید شدم و گیجم که بقیه چه ریویوهایی دادن؛ خدایی دارید فقط واسه گرافیکش لیس میزنید. میفهمم ممکنه بعضیا حس نوستالژی بگیرن، منم میگیرم ولی این دلیل نمیشه که بازی خوبی باشه. باید یه فیلم میشد. اصلاحیه: اونایی که میگن دید من نسبت به تعریف بازی محدوده، دارن خیلی زیادهروی میکنن؛ چون من هر ژانری رو بازی میکنم و از بچگی گیمرم. این بازی نیست، فرقی نمیکنه افق دیدت چقدر گسترده باشه، اینو میشه بدون دست زدن بازی کرد. کاراکتر به جز راه رفتن، همهچیز رو برات انجام میده. اگه شبیهساز راه رفتن میخواستم همون رو بازی میکردم، ولی در عوض ۱۵ پوند (اونم تو تخفیف!!!) دادم برای این فیلم. تو شهر من با این پول میتونم سه تا فیلم تو سینما ببینم. چه سلیقهای باشه چه نباشه، این بازی نیست. هر کی از این «بازی» هایپ شده و پولدارهای سازندهاش دفاع میکنه، داره دیوار میسازه. پولتونو دور نریزید؛ اگه دلتون گرافیک قشنگ، نوستالژی و چندتا کاراکتر زود فراموششدنی میخواد، برید تو یوتیوب ببینیدش. فعلاً.
خب، اینم از نظر صادقانهی من. کاراکترها خیلی دوستداشتنیان، موسیقی متنش فوقالعادهست و راستش استایل هنریش یکی از زیباترین چیزاییه که تو این مدت دیدم. یعنی از نظر بصری و موسیقی، واقعاً در سطح اوله. اما... من تقریباً مطمئنم که این اصلاً یه بازی نیست. بیشتر شبیه یه فیلم یا یه سریال کوتاهه. گیمپلیش عملاً صفره. فقط راه میری. نه پازلی هست، نه انتخابی، نه هیچچیزی که واقعاً حس کنی داری یه بازی میکنی. داستانش هم... خب، معمولی بود. درباره چند تا نوجوان که شب آخرشون رو با هم میگذرونن. نه عمیقه، نه دراماتیکه، نه چیزی داره که واقعاً تو ذهنت بمونه. راستش تعجب میکنم که چرا همه اینقدر نظر مثبت دادن. یعنی... واقعاً همهمون یه چیز رو بازی کردیم؟ در نهایت، کلاً یه چیز متوسط و معمولی بود. در ضمن یادتون باشه که حدود ۳ ساعت تموم میشه، ارزش تکرار نداره، فقط یه پایانبندی داره و باز هم میگم... گیمپلی واقعی نداره. تنها دلیلی که ممکنه ارزشش رو داشته باشه، موسیقی و استایل هنریشه. از نظر من؟ اصلاً به قیمتش نمیارزه. قطعاً گزینههای خیلی بهتری هست.
این بزرگترین پروژه نمایشی و ساختگی تاریخ گیمینگه؛ اینکه بهش بگن بازی مستقل، توهین به این سبک بازیهاست و اصلاً اینکه بهش بگیم «بازی»، خیلی زیادهرویه. شخصیتها رو جوری نوشتن که انگار یه سری مقوای برشخوردهان که نشون میدن بچههای نسل آلفا بر اساس فیلمها چه تصوری از دهه نود دارن. موسیقی متنش هم افتضاحه و اصلاً فضای اون دوران رو منتقل نمیکنه. در ضمن، این بازی از هیچ لحاظ مستقل نیست؛ چون تمام هزینهاش توسط یه میلیاردر تأمین و منتشر شده. تنها نکته مثبتش این بود که فهمیدم لایف ایز استرنج میتونست خیلی بدتر نوشته بشه و تبدیل بشه به یه چیزی شبیه به این.
موسیقیش محشره، استایل هنریش هم عالیه و یه ذره هم احساساتمو درگیر کرد. ولی بدشانسی بازی اینه که با اون ۲۰ دلاری که دادم، میتونستم برای خودم کلی پیتزا بخرم.
پوینت اند کلیکه، ولی اصلا بازی ماجراجویی نیست. به هیچ وجه نمیارزه پول کاملش رو بدید. برید توی یوتیوب ببینیدش. یک ساعت اولش جوریه که انگار یکی که فقط «فکر میکنه» تو دهه نود بزرگ شده ساختهش. در ضمن، یکی باید بره هارد اون کسی که اون یکی سکانس خاص رو طراحی کرده چک کنه. بازی رو دخترِ مؤسس اوراکل بودجه داده و منتشر کرده، ولی باز روییدهش که به خودش بگه «ایندی». جای تعجب نیست که همه خبرنگارا دارن بهش ۱۰ از ۱۰ میدن. تازه این شرکت «ایندی» یه جوری بودجه داشت که لایسنس همه اون آهنگها رو بگیره. پ.ن: گرین دی و پرل جم آلترناتیو نیستن. سازندهها عجب позرای (پوچ و توخالیهای) لعنتیان، خندهداره واقعا.
یه بازی که اصلاً شبیه بازی نیست و درباره یه مشت بچه افادهای و رو اعصابه؟ گیمپلی تقریباً صفره، که خب اگه تجربه داستانیش خوب باشه مشکلی نیست، ولی اینجا اصلاً اینطور نبود. به نظر من شخصیتها ذرهای دوستداشتنی نیستن و داستان هم چندان جذابه نیست. البته لحظات خوبیش هم داره، ولی برای یه بازی متوسطِ سه ساعته با قیمت ۱۸ یورو، واقعاً سختم میاد توصیهش کنم. همونطور که بقیه هم گفتن، بهتره فقط یه ویدیو ازش توی یوتیوب ببینید؛ چون دقیقاً همون تجربه رو میگیرید و هیچ تعامل واقعیای توی بازی نیست. دیدم بعضیا مقایسهش کردن با بازیهایی مثل لایف ایز استرنج، ولی واقعاً پرت و غلطه؛ توی اون بازی انتخابهایی بود که باید میکردی و داستانش هم گیرا بود، ولی اینجا هیچکدوم از اینا نیست.
میکستایپ شبیه یکی از اون بازیهای «ایندی قلابیه» که ادای صمیمی بودن رو درمیاره، ولی کاملاً معلومه که پشتش حمایتهای صنعتی و پولداره؛ موزیکهای لایسنسدار، باکسهای هدیه برای اینفلوئنسرها و پیشنمایشهایی که به طرز مشکوکی تعریفش میکردند، اصلاً با فضای یه پروژه مستقل و عاشقانه جور درنمیاد. بزرگترین مشکلش اینه که حس نوستالژیش خیلی مصنوعی و الکیه. نوجوانهای بازی بیشتر شبیه کاریکاتورهای مدرن دانشکدههای هنری هستن که لباسهای شیک و طراحیشده پوشیدن، تا نوجوانهای واقعی دهه نود. من توی دهه نود بزرگ شدم و تقریباً هیچکس اونجوری رفتار نمیکرد، اونجوری لباس نمیپوشید یا اونجوری حرف نمیزد. بیشتر به نظر میرسه یه مشت آدم پولدار توی صنعت خلاقیت، نسخهای از دوران جوونی رو بازسازی کردن که خودشون هیچوقت تجربهش نکردن.
اول از همه، این اصلاً بازی نیست. واقعاً نمیفهمم چرا اینقدر نقد مثبت گرفته. این اولین ریویویی هست که تا حالا مینویسم، اونم فقط به خاطر اینکه پشیمونم که بابت این بازی پول دادم. موسیقیش عالیه، استایل هنری و انیمیشنهاش هم خوبه، ولی گیمپلی تقریباً هیچی نیست. عملاً هیچ کاری نمیکنید جز اینکه خیلی آروم از یه صحنه برید به صحنه بعدی. نه انتخاب واقعی هست، نه اکشن، نه ماجراجویی؛ کلاً هیچ چیزی نیست که بازیکن رو درگیر کنه. داستانش سطحی به نظر میاد و همهاش دور محور کلیشههای نوجوانهای آمریکایی میچرخه: مشروب، پارتی، همبرگر، فرار از دست پلیس و وسواس روی موسیقی. شخصیتها هم اکثراً یه مشت نوجوان بیادب هستن که هیچ شخصیتی ندارن. دیالوگها و گفتگوها خیلی ضعیف و بد نوشته شدن و حتی مطمئن نیستم که قرار بوده خندهدار یا کنایهآمیز باشن یا نه. مشکل اینجاست که این بیشتر شبیه یه فیلم تعاملیه که نمیشه ازش رد شد تا یه بازی واقعی. بیشتر وقتها فقط دارید تماشای صحنهها رو میبینید و هر از گاهی یه دکمه رو فشار میدید. در کل، به نظرم نه سرگرمکننده بود، نه جذاب و نه ارزش پولش رو داشت؛ واقعاً نمیفهمم این امتیازات مثبت زیاد از کجا اومدن.
اول از همه باید بگم که خیلی برای این بازی هیجان داشتم. عاشق لایف ایز استرنج و لاست رکوردز بودم و فکر میکردم این بازی هم شبیه اونا باشه، ولی عجب اشتباهی کردم. هیچ گزینهای برای دیالوگ ندارید و هیچ تاثیری روی روند بازی و شخصیتها نمیذارید. کلاً یه فیلمه... یه کاتسین خیلی طولانی. فقط یه ساعت و چند دقیقه بازی کردم و شاید فکر کنید زمان کمیه، ولی کاشف به عمل اومد که عملاً نصف بازی رو رفتم. دیالوگهاش خیلی ضایعه، به جز کاساندرا بقیه شخصیتهای اصلی رو مخ و کسلکنندهان و هیچ چیزی توی داستان نیست که آدم رو جذب کنه. بیروح و خستهکنندهست. تنها نکته مثبتش طراحی هنری و موزیکهاشه، ولی برای اینکه پولم رو بهش بدم، باید خیلی بیشتر از این حرفا باشه. در نهایت بازی رو ریفاند کردم و اگه قصد خریدش رو دارید، اصلاً این کار رو نکنید. فقط برید توی یوتیوب رایگان یه لَتپلی ازش ببینید، چون دقیقاً همون کاریه که موقع «بازی کردن» این تیکه پارهای که اسمش رو گذاشتن بازی میکنید.
این اصلاً بازی نیست؛ یه ارائه پاورپوینت تعاملیه که حتی خودش هم اتوماتیک پخش میشه.
نقدی با این امتیاز پیدا نشد.
داستان بازی
On their last night of high school, three friends embark on one more adventure together. Play through a mixtape of memories, set to the soundtrack of a generation. Featuring music from DEVO, Roxy Music, Lush, The Smashing Pumpkins, Iggy Pop, Siouxsie and the Banshees, Joy Division, and many more. Skate. Party. Avoid the law. Make out. Sneak out. Hang out.
- Beethoven and Dinosaur
- PlayStation 5
- Xbox Series S/X
- PC
- ردهی سنی (ESRB)در انتظار ردهبندی



