تا حالا برای هیچ بازیای توی استیم ریویو ننوشته بودم، ولی لعنتی، این بازی اونقدر بد بود که نتونستم همینطوری رهایش کنم. چیزی که بیشتر نگرانم میکنه اینه که نمیدونم چطوری این بازی با ۹۵ درصد رضایت کاربرها لانچ شده؛ تا جایی که دیگه مطمئنم یه جای کار میلنگه و احتمالا برای امتیازاش دست به تقلب زدن. آخه واقعاً ما داشتیم یه بازی مشترک میکردیم؟؟؟ اول از همه بذارید یه چیزی رو روشن کنم: میکستیپ اصلاً بازی نیست. هیچ فرمول گیمپلی یا ژانر مشخصی وجود نداره که بشه به میکستیپ نسبت داد، چون تهش اینه که این اثر اصلاً سعی نکرده یه بازی ویدئویی باشه. یه سری مینیگیمهای عجیب غریب داره (که بیشترشون اختیاریه، چون اگه هیچ دکمهای رو نزنید، خود بازی براتون انجامش میده یا میتونید کلاً ردش کنید)، اما بیشترِ لحظات «گیمپلی» فقط اینه که برید سمت یه آیتم، دکمه ایکس رو بزنید و بعد یه کاتسین فلشبک تماشا کنید. در واقع، این یه فیلم تعاملیه (که حتی مدت زمانش هم اندازه یه فیلم بلند و کشداره)، پس اگه دنبال این هستید که واقعاً یه بازی «بازی» کنید، این گزینه مناسب شما نیست. حالا فرض کنیم دلتون میخواد یه فیلم تعاملی ببینید. آیا میکستیپ حداقل به عنوان یه فیلم جواب میده؟ نه، حتی ذرهای هم نه. کیفیت دیالوگها خیلی نوسان داره؛ بازی با یه مونولوگ عجیب که دیوار چهارم رو میشکنه شروع میشه و راستش از اونجا به بعد فقط بدتر میشه. با اینکه بازی خیلی روی نوستالژی و فضای اواسط دهه نود میلادی مانور میده، ولی دیالوگها تبدیل شدن به یه ترکیب عجیب از اصطلاحات دهه نودی، لهجههای اغراقآمیز کالیفرنیایی و کلمات مدرن و زبان اینترنتی که اصلاً با هم جور در نمیان و یکپارچه نیستن. شخصیتها هم بین رو اعصاب بودن و گاهی دوستداشتنی بودن در نوسانن (اسلیتر، با وجود دیالوگهای لوسش در ابتدای بازی، در نهایت توی پرده آخر به برجستهترین شخصیت تبدیل میشه)، اما استیسی، شخصیت اصلی، مثل یه احمق حرف میزنه و کاساندرا هم هیچوقت بهتر نمیشه؛ که این یه مشکل بزرگه، چون رابطه این دو نفر محور احساسی دو پرده آخر بازیه. از نظر داستانی هم چیز خاصی در جریان نیست؛ یه داستان کلیشهای از بلوغ و بزرگ شدن به سبک «روز تعطیلی فریس بیولر»؛ اگه هر فیلم مشابهی دیده باشید، دقیقاً میدونید ته این داستان به کجا میرسه. اما جایی که بازی بدترین شکستش رو میخوره، نحوه روایت داستانیه. توی توییتر دیدم یه کاربر بازی رو توصیف کرده بود به اینکه «پر از کاتسینهای پراکنده به سبک فمیلی گای» که با وجود خندهدار بودنش، دقیقترین و کوبندهترین توصیفیه که میتونم از داستان این بازی بکنم. به نظرم تقریباً ۸۰ درصد بازی صرف گشتوگذار توی فلشبکهای بیربط میشه که سعی دارن پیشینه و ویژگیهای شخصیتی سه شخصیت اصلی رو جا بندازن. این مدل روایت نه تنها ناکارآمده (چون خیلی از این فلشبکها بیفایده و جدا از داستان اصلی به نظر میرسن)، بلکه گیمپلی هم هیچ کمکی به بهتر شدن این لحظات نمیکنه. تنها نقاط مثبتش، جلوههای بصری و موسیقیهای لایسنس شدهست؛ اما بهتره برید یه انیمیشن سونی با همین استایل بصری (که این سازندهها عیناً کپیاش کردن) ببینید، یا اینکه موسیقیها رو جدا از این بازی آشغالی که بهشون چسبوندن، گوش بدید. به عنوان یه داستان، شاید ۴ از ۱۰ بگیره (کمی پایینتر از متوسط). اما به عنوان یه بازی، ۱ از ۱۰.
Mixtape (2025)
توصیه نمیکند
۴٬۹۲۱ نفر مفید دانستند Steam