۸۱ سال دارم، اکثر مردم فکر میکنن شبها رو باید بافتن سوتر بگذرونم یا جلوی برنامه هوا بخوابم. به جاش دارم Abiotic Factor میزنم، انگار یه دانشمند بازنشسته که از خانه سالمندان فرار کرده و مستقیم تو یه فاجعه ماوراءالطبیعه افتاده. این بازی آشوبِ محضه — و منظورم بهترین حالتشه. هیچی نمیتونه شما رو برای تجربهی یه پیرمرد ۸۱ ساله که تو یه تاسیسات زیرزمینی مخفی داره دور میزنه، موجودات فضایی رو با مبلمان اداری میکوبه و به یأس دنبال چپسی و نوار چسب میگرده، آماده کنه. روزهای ما، تجربههای علمی یعنی سرکه و سودای بیکربنات. الان ساعت ۲ ب.ظ دارم دستگاههای لیزری عجیبغریب میسازم و دندونه میزنم: «هیچ حسی ندارم چی داره میره.» مکانیکهای بقا عالین. از اون موقعی که سعی کردم جعبه داروهایم رو مرتب کنم، انونتریم رو اینقدر جدی مدیریت نکردم. هر کدوم از کشوها که باز میکنم، حس میده یه فروشگاه گاراژیه که دانشمندهای دیوانه برگزار کردن. و موجودات؟ وحشتناک. مانیتور ضربان قلبم تقریبا شکایت ثبت کرد. یه لحظه یه چیزه پرشید روبرویم که نیمی عمرم رو برد، دلم خواست سیستم هشدار پزشکیمو جدا کنم.
۲۶۰ نفر مفید دانستند Steam